De Gedichten...

 

...vun Marlou Lessing  

ik red nich, de spraak redt för mi

ik pedd dör de wischen
vun daten op min computer, kneehoch staht se mi
min fööt ward natt dorbi. de küll röppt mi wach:
so klaar spreekt se,
de daten, wat se vernehmlich
ehr radel vördraagt. — ik maak allens anners
in min bregen: dar buten vör't laborfenster steiht
de dom mang de büsche —
(en huusblock, verfremdt in't licht —)
all de wöer in min mund maak ik anners: en anner spraak klöört ehr
un se sünd nich, wat se sünd,
staht verfremdt in't licht.
ik red nich, de spraak redt för mi.
ik maak allens anners in min fantasie:
en swarm wildgöös röppt na mi
in't jibbern vun de klimaanlaag.

 

 

de ole dame

dat leven
mit anstand
levt
bet toenn —
jümmer praat
een beten köhl
— nich "du" seggt to nüms —

nu wachliggen
nacht um nacht
lustern
as de dood kummt
un seggt: du.

 

wat ik in diss verdorrte kant
noch platt erinnern do —
waneem is mi dat anverwandt?
wat flüstert mi dat to?

ut min moder ehr kinnertied
hett mi de spraak beröhrt.
dat land blifft grön noch lang, as wiet

de stroom sin water föhrt.

 

 

gesche (gesche gottfried, för jürgen buscher)

Gesche Gottfried: Giftmördersch, boren 1775 in Bremen, hinricht 1831. Hett üm un bi 15 Minschen mit "Müüsbotter" ümbracht — dat weer Botter mit Arsen in to'n Müüsbekämpfen. Dat kunn een dunntomaal frie köpen.

I
de deern

"hest mi leev, hans?" "ja, gesche!" "denn küß mi de snuut!"
man moder röppt: gesche, wa süht dat denn ut!

"uns' riek tante meta, de mach ik nich geern!"
man vadder seggt: gesche, dat will ik nich höörn!

an'n sünndag na kark. "du nimmst em! swieg still!
nu beed' wi! herr, es geschehe dein will..."

de gedankens gaht 'nau vun den kopp in de hann.
de spraken wöör hebbt dar nix mit to daan,

de spraken wöör sünd för nix, as dien staat —
propper un smuck un een smüüstern paraat,

dar fragt de lüüd na. man de hann'n laat se ut.
— de gedankens sünd dar. de gedankens wüllt rut...

II
de fru

de sattler seggt: "frölen, ach weer se min fru!"
un he denkt: du lüttje zuckersnuut du!

vör'n paster segg ik: ik warr em leven.
an'n avend heff ick em müüsbotter geven.

denn segg ik, as mi de lüüd fraagt: "wat weer't?" —
en hartslag, en krankheit — ik segg, wat sik 'höört!

de daat steiht so klaar blangen spraken wöör
un ik wunner mi bloots, wa eenfach dat weer.

denn wull ik dat weten. besöök kümmt. ik segg:
"mine leve fru X!" un ik denk: du schast weg.

du schast weg. ok min kinner. ik bröch ehr to grunn.
de gedankens hebbt stracks in de wirklichkeit funn'.

un ik segg, wa de lüüd all tofreden mit sünd
denn de wahrheit is gift un min eenzige fründ.

wat wüllt ji mi richten? wat stiert ji mi an?
ik heff doch jümmers de waahrheit — daan...

 

 

in'n winter

de sünn düükt deep ünnern eerdball un dreiht
den halven maan wied op den rügg.
in't düster sünd wi un de eer un de maan
vun nerrn ümfaten vun't licht.

 

afscheed


tweemal heff ik't kamen sehn, eenmal verstahn,
nu is de stünn
dor: to laat.

all hett de feern mi fungen.
wi kunnen dat nich
vörher weten. — wi wüßten dat.

een hann, kool as
en dodenhann; din wöör
staht as op papier, un twüschen uns
seht wi trüch op den afscheed, de uns vun güstern grööt.

 

Op en Zitat
"Mit de Geföhle hebbt de Nazis Schindluder dreven. Se hebbt se vör ehr Koor spannt", sä R.

ji glövt, juuch höört dat to, wenn ji dat brukt.
ji glövt, ji hebbt dat in juun hannen.
ji glövt, ji ried den storm.
hebbt em enfacht.

ji ried em nich, ji seilt blots mit den wind.
de weiht noch över't wrack vun juuch.
ji kaamt nich an.

de luft, de nu juun seilen swillt,
is nich to'n storm, se is to'n aten.

 

na sünnünnergang

wokeen kann de vagels verstahn
dat se slapen gaht?
harr'k flünken, ik flöög
nu los
över dat schaddige land,
all sin schadden
ehr lüchten auftoluustern
— un de windrööd de knööv,
de ehr in'n düüstern dreiht.

 

bi't autofohrn

ik holl min hand ut't apen finster
vun't auto, in den wedderstand
to griepen, wat nich to faten is:
de füll, de leevlichkeit, dat
vörbigahn.

 

winternacht

din lippen snackt un atent
rook, de bang verhöllt
un sünner richt in düsse küll
sik in sik sülvst verstekt.
de bööm
ehr telgen dreegt nix as steerns, un steerns springt ut ehr knubben.
— woans
is düt apen geheemnis
doch överall künnig woorn?:
in ehr toppen
schreevt se mit steerns de notenschrift vun bach.

 

   

in't tweedüüster

den dag sin licht sinkt sachen hin.
ik ligg un laat in min oogen falln,
wat vun't finster kümmt; dat lett licht,
ok in min oogen, schoonst
allens düüsterer warrt.
so lücht ringes
un dat hart geiht mit;
schoonst dat düüster warrt
blifft
schadden un licht.

 

winterenn

jedeen twete regendruppen,
de an twieg un telgen hangt,
wiest sik as en bläderknubben,
de to explodeern verlangt.

lange passion vun't leven!
padd vun lengen, lust, verfall –
jeden krinkloop nieg entgegen
lengt un jachtert een un all.

regenknubben... sünnenglinster...
doon un lengen... – laat mi ut!
laat mi stillkens achter't finster
swiegen, bet de küsel ruht,

bet de schöpfung stillsteiht, bet
se barmen mit sik sülven hett.


...vun Gertrud Everding

Wat nu?

Uns Nohber hett sin "Job" verlorn.
Sin Baas de meent, he bruukt em nu nich mehr.
Wohl veerdig Mann staht op de Stroot
mit Fru un Kind.
Wat nu?
De Konjunktur is mies, so seggt de Baas,
de Börs is wichtig, de Gewinn.

Och wies mi doch,
wann ward se't marken,
de hohen Herrn, de Klüstermüster,
dat een vun Geld alleen nich leven kann;
dat de Minsch Arbeid bruukt un Leef un Lachen,
dat een to di seggt:
Good hest dat makt,
du büst 'n fixen Kerl!

Dat Geld is wichtig, dat is wiß.
Doch segg, wo blivt de Minsch?

 

 

De olen Lüd vun hüt

De Ollsch, de will in't Internet,
ja, ok von "Homepage" hätt se spräken!
Gläuvst du, dat se dat schafft?

— So old, as se all is,
ward se dat nich begriepen.

Ick lach mi doot!
Nu is se all in't Internet;
nix anners deiht se snacken.

Jo, so sünd se, de olen Lüd,
de olen Lüd von hüt.

 

Harvst

Süh, as de Wind de Bläder krüselt!
Kiek di dat an, nu kummt de Harvst.
Un wenn de Sünn dörch dicke Nebel schient,
wenn düstre Wulken öber'n Heben treckt,
hollt mi dat nich binn'n in de Stuv;
ga rut an'n Diek, kiek op de See.
So wiet is se, so gries un blank.
De Heben dröppt sik met de Eer;
Un middenmang vun See un Sand,
in Wind un Möwenkrieschen
stah ick un schree, so luud, so luud:
Nu kumm man Harvst, ick töv op di!
Mi is nich bang vör Storm un Well'n!
Un keeneen heurt dat;
bloots de Möwen ——.

In Düstern

De Sünn geiht slapen,
nu kümmt de Nacht.
Swieg still un sett di dicht bi mi.
Kiek dor, de Mond geiht op,
rund as 'ne Appelsin.

So wunnerbor un still
is't hier in'n Gor'n;
dorbi is so veel Striet
op disse Eer.

Ick feul, as mine Lippen bewern
un sacht,as seggt een anner disse Wöört,
heur ick ut mienen Mund,
so lies un kloar:

Makt Freden Minschenkinner,
de Krieg is fürchterlich.

 

 
 

März

Hest dat heurt, as de Wind weiht?
De heel Nacht hett dat so huult

Un nu is't still.

Kiek mal, de Sünn kümmt hooch,
So root un güll'n as 'ne Appelsin.

In'n Appelboom, wiet in de Hööcht
sitt een lütt Vagel, singt un quinkeleert.

Da boben! Kannst em sehn?

Nu weet ik wiß, de Fröhjohrsvagel singt!
Mi ward so warm, so licht, so wunnerlich to Sinn.

Kumm, luuster mal, Sneeklocken lüden!
Un ünnern Wichelbusch sünd geele Krokus,
de da güstern noch nich weern.

De Sünn, de lücht nu kloor vun blagen Heben,
Fröhjohr is't, de scheunste Tiet in Johr!

Wat kann mi nu noch groot passeern?

 

Maientiet

In't greune Kleed steiht use Birke,
so smuck un fee, as'n stolte Bruut.
Kumm doch mal her un kiek ehr an,
mien lüttje Rappelsnuut!

De Dood, de hett nu nix to dahn,
Woll is he dor, bloots nich to seen.
Dat Leven is werr operstahn!
Wenn weer je wat so schöön?!

Wi weet, wenn Storm un Hagel kümmt
geiht all de Herrlichkeit vörbi.
Dat is us all woll vörbestimmt.
Doch hüt büst du bi mi.

Ick heff di leev, mien lütte Popp.
Wat ick nu segg, dat hür:
Geiht woll nich bloots nach usen Kopp
in'n Leven hen un dür...

Nu lach un sing, wees nich so still
un loop in Goorn rut!
De Maisünn schient so blank un hill,
mien lüttje Honnigsnuut.

 

 

November

Heben gries un natte Eer
Keene Bloom un keene Sünn.
Bööm sünd al heel bläderleer.
Nix wat mi maal freien künn.

Nevel sluckt nu Busch un Boom
Un de Rook treckt över't Land.
Still is allens as in Droom.
Sünn kiekt graad so övern Rand.

Wees nich trurig, 't geiht vörbi,
Nix is ewig, ok November nich.
Un in Fröhjaar lacht di hill
Sünn in dien Gesicht.

 

't warrt Tiet

Sittst scheun in diene Stuuv?
Büst du satt un freerst ok nich?
Vergitt nich, dat hett nich jedeen so.
Dien Broder hungert, dien Süster freert!

Liggst nachtens warm in weeke Feddern?
Hest du'n Sessel, hellig Licht?
Vergitt nich, dat hett nich jedeen so!
Dien Broder hett keen Bett, dien Süster keen Stohl!

Is Freden in dien Land?
Kannst' sünner Angst slapen?
Vergitt nich, dat geiht nich jedeen so!
Is Krieg, is Mord, is Noot op düsse Eer!

Dien Broder röppt na di, dien Süster schreet.
't warrt Tiet!
Nu dröffst du nich mehr swiegen!

 

 

April 2003

Liesen! Sühst, dat Fröjohr kümmt.
Blomen wiet un siet!
Fröhling treckt nu in uns Land,
vörbi is Winterstiet.

Kiek, de Blomen geel un blau,
Wischen stahn in Saft,
Vagels singt in Appelboom
nu mit vulle Kraft.

Ünnern blöhn' Machandelboom
op de Knee ik fall.
Krieg is, Herrgott hölp uns doch!
Krieg is överall!

 
Dat is Noot

Buten is dat düster,
Ik sitt in'e Stuuv un drööm.
Wat is los mit mi?
Heff doch allens?
Bün satt un heff keen Noot.
Geiht't mi to goot?

Mi drievt dat na buten,
De Maand schient hell un kloor. —
Wat is los mit mi?
Bün nich tofreden.
Heff noog Geld, heff Botter un Broot. —
Geiht't mi to goot?

Kiek dor, de Mann!
Sitt op de Eer, hett allens verloorn.
Hett keen Huus nich, keen Fru un Kind.
Sien Köömbuddel half leddig —
Wat schall he noch leven?
He suupt sik doot.

Jo, dat is Noot.

   

To'n 1. Mai

Ik dreeg dat Transparent mit di.
Wi, du un ik, 'ne rode Bloom an de Mütz.
Ik gah mit di tosamen, dat ganze Johr
un hüüt an 1. Mai eerst recht.

Wi marscheern för betere Tieden.
Wi, du un ik, 'ne rode Bloom an de Mütz,
för gerechten Lohn un betere Arbeit!
Hörst dat? — Se singen!

Wenn wir schreiten Seit an Seit...
Wi ok, du un ik, 'ne rode Bloom an de Mütz;
wi warrt jem dat wiesen,
dat ganze Johr un hüüt an'n 1. Mai eerst recht.

Dat Leed is vörbi, still is dat worrn.
De Lüü marscheert nich mehr.
De Produktschoon makt se nu in China,
uns bruukt se dorto nich.

Wi sünd alleen, du un ik, keen rode Bloom an de Mütz.
Aver ik bliev bi Di un hüüt an 1. Mai eerst recht.

 

  Miene Welt

Wenn du nu geihst,
so blifft mi nix as täuven.
Wenn du nu geihst,
denn kruupt de Sünn to Roh.
Nix Helles blifft, nix Klores,
bloots Gedanken,
un wenen,
wenen mutt ik immerto.

Doch wenn du kümmst,
denn schient de Sünn an Morrn.
Un wenn du lachst,
denn sing ik alle Daag.
Dien Lachen, diene Ogen,
düsse kloren,
sünd miene Welt, mien Glück,
dat is keen Fraag.

 

De Angst geiht üm

Warrt düster in uns Dörp,
keen Licht schient na buten
De Lüü sitten binnen,
dicht bi'nanner.

Wat schall ik don?
Heff keen Arbeit,
un mien Fruu —
de is ok al lang to Huus.

De Kinner hefft Wünsche,
se weten noch nich,
wat dat is — arbeitslos. —
Warrt düster in uns Dörp —

buten is't koolt.

      Oostermorrn

Schummertiet — de Eer liggt düster
to mien Fööt — is musenstill.
Achtern, an de Kimm, in Oosten,
warrt de Heben langsaam hill.
Baben in de Dann'n een Rootbost
jiepelt al vör Sünnopgang.
Ik will höpen as de Vagel,
warrt mi ok de Tiet woll lang.

Wat de Rook sik liesen krüselt
von de Oosterfüüer letzt Nacht! —
Övern Knüll blänkern de Steerns noch
un doch kümmt nu bald de Dag.
Woveel Smart un Krieg un Tranen
gifft't ok hüüt op unse Eer —
un do warrt sik nix an ännern —
kümmt keen Hölp enerworrns her.

Luuster maal! — De Oosterklocken!
Höörst, wat fierlich dat klingt?
An de Kimm kümmt groot un strahlen
nu de Sünn — de Vagels singt —
gröten hell den Oostermornn,
tereleern un jubeleern,
un rundüm beiert de Klocken.
Wat för'n Klang, dicht bi un feern!

Bim Bam! Bim Bam! — över dat Land —
Operstahn! Jo, operstahn!
Se makt dat wiet un siet bekannt:
Christ is wohrhaftig operstahn! —

Mien Hart, dat quinkeleert un springt,
so, as'n lütten Vagel singt.
Wat schall dien Angst? Vergitt de Noot.
Oostern! — Op't letzt warrt allens goot.

Hüüt tellt alleen dat Leven!

 

lang vörbi

regen kloppt
an mien finster
düster de heben
de tiet steiht still
de sünn —
wo is de sünn?

noordwind huult
in de eek
hatt un swatt
de eer
hatt un swatt
ok in mi
heurst de schreed —
gahn vörbi

lang vörbi —
november

 

   

...vun Sibilla Frerich

 

De Schoolbus

De Schoolbus kröppt de Straat henlank
bet boven vull mit toven Göörn.
Ik kröpp in't Auto achterna;
dat maakt mi nix, ik segg em Dank,
denn da dä ik mal togehöörn.
Min Schoolopgaven heff ik dar
tosamenschreven un krakeelt,
man mehrste Tied ut't Fenster dröömt,
woneem de Dörpen, Wald un Wischen
vörbi un een in't anner ströömt.
Dat daht se noch vundaag. Intwischen
lev ik all lange in de Stadt,
man jüst nu merk ik, dat ik dat
den Schoolbus dank, dat mi nix fehlt:
Dat Lehren un de Landschap sünd,
wat negen Jahre mi as Kind
un Dag för Dag de Schoolbus geev:
Dat, wat ik weet, un wat ik leev.

 

 

Wi griept na de Stern
De Stern kümmt dal in uns Hann
kiekt uns an un seggt: "Un nu?"

Wat in min Hann is,
is nich in min Hann.

Dat gifft blots eens in all de Welt:
Giff di sülvst.

Överfluss

Överfluss in'n Överfluss
Allens ward verswendt
un verswendt sik sülvst
un ward doch keen Överfluss vun
denn nix ward geven

Satt sitt se dor
allens belevt
sik sülvst ropt se an as Gott

man Sülvst is nich dor
unbekannt
utverköfft
tabu
Nix ward geven

To ehr egen Kind seggt se: laat mi in Roh


...vun Robert Mahler


De Kedenreakschoon

An'n Alldagmorgen farvt de Frust
den Heben gries, un keen'n hett Lust,
un, wenn't denn hen no Arbeit geiht,
de Sinn uns nich no Frohsinn steiht.
So lood wi, as een Exploschoon,
ok Arger af mol in'e Bohn,
un, inpfercht, mit un ohne Grund,
bölkt Minsch to Minsch denn: "Krumme Hund!"

"Wat deist du mit dien Daddeln dor,
du Lustmolch, ik mok di glieks kloor,"
so geiht't. Un jüst as dicke Luft
ut Toback-Qualm un Knoblauch-Duft
is ok dat Stohn op Nobers Teuhn
un Häuhneroogen nich grood scheun.
Blots een ool Deern, — lang nich mehr drückt, —
de hett dat Minschgeweuhl beglückt.

Bi all den Larm dreiht Fietje Blüm
sick botz no sien Fründ Kuddl üm:
"Weetst du door eeg'ntlich wat vun af,
vun'n Drama in'n Australien-Kaff,
as door een Kängruh-Jogersmann,
— verrückt worrn, — in'e Klapsmeuhl lann?
De Grund is minn blots vun Belang;
he käup sick'n nee'n Bumerang."

De Kuddl denkt, ick heur nich hen,
un knurrt: "De hett doch een in'n Sinn..."
Doch no ne Tiet freug he torüch:
"Wie geiht't denn wieder, so'n dumm Tüch?"
"Jä," seggt door Fietje, "dat weur so:
uns Joger stimm de Käup nicht froh,
de nee'e Bumrang weur famoos,
man, wie ward he den olen los?

Sien Taktik: smiet man eenfach weg,
de nähm keen Enn, un harr keen Zweck,
un dat hett Nimrod nich verknust,
dat hett em ok den Grips versust."
De Fohrgäst sitt ganz still un heurt,
un keen sick mehr an'n annern steurt.
Dat's goornich licht to kombineern,
so fangt eerst eener an to wiehrn.

Piano noch, verschomt un sacht,
denn stekt se all sick an un lacht,
keeneen sitt mehr'n Pups verquer,
vergeten is de Fohrt-Miseer.
So kreeg een Witz weer Stimmung rin,
de Mienen strohlt, hill as de Sünn,
un jedeen, jüst noch Kontrahent,
vun'n Nober sick in Fründschaft trennt.

 

...vun Konrad Tegtmeier

 

 

Kemeelje (chansons tristes)

I
Nich mehr Dörp. Un noch nich Stadt.
Grammefong un Radio.
Sönndagabends annerswo.
Fru un Mann un Kinnertropp.
Hund un Katt un Naberschop.
Allerwegens upperstund
Mann un Fru as Katt un Hund.
Vulle Schötteln. Jümmer satt.
Bloß
.......
nich mehr Dörp. Un noch nich Stadt.

II
Dat leste Huus. Dei swarte Wand.
Kalk un Zement. Kartuffelland.
Rostige Matratzenfäern
ranket twüschen Lattichbläern.
Wäsche blaumet all seit Dogen
ümme greune Zigeunerwogen.
Jachtende Kinner. Fründliche Hand.
Doch jümmer steiht noch wat anners dahinner.
Dat leste Huus. Dei swarte Wand.

III
Dei Clown dei schuddert seck. Dat Licht
is sneewitt as seen Gesicht.
Na Kamillen rükt dat, na Karbid.
August strunkelt, dreiht un sleit Kabolz.
Mäkens kreeschet bee dän Kapperjolen,
un ook noch dei olen Lüe
lachet luuthals in die Nacht.
Paijaz schuddert seck.
....... ....... ....... ....... Dat Licht
eit seen kreedwitt Gesicht.

 

 

Dei Wind, dei Wind ——

Dei Wind, dei rohrt,
dei Wind rumoort
un balget sek dar buten.
Hei springet hen, hei springet her —
Was mek dat nich as klöppe wer
an mene Fensterruten?

Dei Wind krakeelt.
Hei drinkt un speelt
un luert, mek tau meuten.
Dei Wind is rein ut Rand un Band,
hei smitt sek giegen meene Wand
un will sei ümmesteuten.

Dei Wind, dei huult,
dei Wind karrjuult —
Da flüggt dei Döre oopen:
"Du slöppst? Stah up! Giw mek dei Hand!
Un getze gaht we ober Land,
dei Schänken afftauloopen!"

Dei Wind spitt ut.
Denn prahlt hei luut:
"Du beberst? Büst du bange?
Meen Brauderharte, ole Fründ,
verwägene Kumpane sünd
dei ganze Nacht taugange!"

Dei Wind, dei weiht,
dei Hahne kreiht.
Will denn nein Minsche waken?
Dei Dör steiht oopen sparreweet —

Sweeg stille, Harte. Dat is Teed,
se leese tautaumaken.

 

 
      Sommerdag

Bruttig steiht dei Sommerdag
ober Wisch un Weitenslagg.
Weiht nein Wind, nein Häwenschatten
geiht, un bloß dei Hittekatten
lopet hille, hippel-hoppel,
ober gälen Gastenstoppel.

Dei Ackermann, dei geiht un meiht,
wat reepe uppen Halme steiht.
Dei Holtknecht deit, as ob hei slöppt
un schult, wer woll na'n Holte löppt.
Witten Twiern, swarten Twiern,
Schörten, Rock un Heilebieern.

Dän Ackermann is heit un natt.
Hei meiht dat allerleste Swatt,
dei Arn, dei is gewunnen.
Un Wittrock wippet up un dal:
Gottloff, we hebbet wieremal
Dei leste Garwe bunnen.

 

Kartuffel-Fuier

Dän Harwest geiht dei Lüchten ut.
Dat schummert, un dei Nieewel bruut.
Up duistern Felle blaket helle
noch Fuier vun'n Kartuffelkrut.
Dat puistert un dat gluistert,
un sacht kümmt all dei Nacht herut.

Dei Panzen spieelt un speuket.
Sei rötjert un sei smeuket
un jachtert ook in Qualm un Rook.
Dat knistert un dat knastert,
un late noch klabastert wer
dän Wegg lang achtern Wogen her.

Noch lange pliert un plinkert Lucht.
Wo grulig was dei Ulenflucht!
Man still — is dat dei Nacht ewest?
Dat ruschelt wo un tuschelt so,
un wer seck grult, dei kuschelt froh
seck deipe in seen warmet Nest.


...vun Rudi Witzke

Shalom

Uns Tiet,
en wille Tiet!
Hatt
un Twievel.
Elkeen röppt:
SHALOM!

Leven
is Söök,
Leven
is Lengen.
Elkeen röppt:
SHALOM!

Leven
is Leev,
de nich fröggt,
wat en kriggt.
Elkeen röppt:
SHALOM!

In't Hart
is de Schlöttel
to't Leven,
to uns Welt.
Elkeen röppt:
SHALOM!

SHALOM!
Ik verloor
den Schlöttel,
ok dien is weg.
Gott alleen slütt up:
SHALOM!

 

 

Spraak is en Brüüch

Welkeen snacken kann,
schüll snacken,
den klaamten Vagel
seggen: Fleeg!
Schüll to'n Naver
spreken: Kumm!
Schüll sien Leevsten
toswiestern: Bliev!

Welkeen snacken kann,
schüll snacken.
Sien Reed schüll
Warmnis geven, sien Wöör
Unrauh stillen,
Wenen tüschen,
minnern Plaag.

Welkeen snacken kann,
schüll snacken.
Spraak is'n Brüüch
över'n Afgrund,
is Reep un Strick,
binnt tosamen
leviges Leven
vun mi un di.


Rudi Witzke leest düt un anner Gedichten — tau'n Anhören: Hier klicken


 

 

Din Naver

Sünn senkt sik
achter de Kimm,
Uhlenflucht-Tiet is.
Lilalig-blaag
de Heven:
Nacht mellt sik an.

Ruschend Bläder
un swunken Äst
kamen to Rauh.
En liesing Swiestern
geiht över't Land.
Wedder en Dag to Enn.

Hier un dor
blucken Lüchten up
in Kammern, Stuven.
Liek gegenöver
brennt dat Licht
de ganze Nacht.

Noot un Sorgen,
Plaag un Möhsal
laten nich los:
Dien Naver in Leed,
verlaten, verloren
röppt swiegend

..... na di.

 

 
     
En Kiel Göös

Geel-diesig de Heven,
Schummern
över Hüüs un Land.
En Kiel Göös röppt:
Na Süüd! Na Süüd!
Suur mien Weg,
nadenkern mummel ik:
Ik bliev! Ik bliev!

Ik bliev tosamen
mit naakte Bööm
in kolle Eerd,
slapend Blomen,
vun Küll klaamte Vagels.
Ik bliev, ik bliev
in Düüsternis,
grüvel un sinneer:

Een Johr vergahn,
een Woort
nich seggt
up rechte Wies,
een Hand nich hollen,
de na mi greep.
Lange Nächten,
korte Daag!

In ierste Hellnis,
meist noch in'e Nacht
de Göös:
Sünd trüch! Sünd trüch!
Ik ok?


Rudi Witzke leest düt Gedicht — tau'n Anhören: Hier klicken


 

 

Sommer's Afscheed

Diesige Sleier
weihen un weven
över‘t Buschwark
ünnen in de Grund.
Slöönberen
schimmern gröön-blaag.
Root lüchten Vagelberen
wiet in't Land.

In Wulken
vun Stoff un Mull
pruust en Ungedööm:
Geel-brune Weiten
warrt upsluckt
un döscht.

Möven un Kreihn
fleigen in Swarms,
schriegen, schraken
un hacken
in ümbraken, naakte,
hülplose Eerd.
Bruun, brummelbruun
griese Farven
breiden sik ut.

Noch malins blüüstert
de Sünn purpurroot up.
Afscheedstieden
rundüm.

 

 

 

 

   

Lichten in'e Nacht

Lichten in'e Nacht?
Düster de Daag?
Verdreiht
unse Welt in disse Tiet?

Diss' Nacht
hett Licht un Lücht
up un daal,
vun wiet un siet.

Dood nich is de Nacht.
Slaapt nich!
Anseggt is:
Upstahn, glieks!

Upstahn in Freud,
upstahn to Freden
un Leven
allerwegens.

Jesus is born
hüüt nacht:
Bistand, Redder,
uns Weg.

Alltiets.


...vun Thekla

 

För Opa

Op den Parkplatz bi de Kark stiggt ut swatte Autos
Mannslüüd in swatte Kledaasch.
Warüm lacht de so, wenn se kaamt, een Mensch to begraven?
Hebbt se ok so lacht, as min Grootvadder in'e Eer bracht weer,
verlegen Maand, in düsse Kark?
Denn stiggt
ut dat letzte Auto
de Bruut, een witte Wulk.
Allens vergeevs! Aver wedder
heff ick an Opa dacht un mutt weenen.

 

  För P.

Du hest mi ansehn, utlacht
un seggt: "Bauerntrampel."
Un "unsere Plattdeutsche." Dat seggst du faken.

Liekers sitt ick in'n Geschichtsünnerricht
un seh de Linie vun din Kopp
över Nack un Schuller na
bet in de Hann.
Bet in din Hann...

Woso büst du so
un weetst nix dorvun?
Woso weetst du nich, wer du büst?
Un wer ick bün.

De Stadt is to eng, dat Land is to lerrig,
nix riekt ut.
Avers ick fohr mit dat Fohrrad rut
na Oma ehr Hoffsteed.

Oma is alleen, ick bün alleen.
Ick kann ehr nich rieken, se blifft alleen.
Alleen fohr ick trügg.

De Regen is vörbi, ick suus dör de Pütten, dat dat sprütt.
Dat deit good.
Woso is allens so?
Achter de Knicks versteckt sick Regenbogen.
Ick will leven, aver dat Leven sülven
lött mi nich.


...vun Peter Perrey

Stratenstieden

Öwer de stillen Straten,
Daar gung eens blot de Klockenslaag.
God Nacht, de Welt dee slaapen,
Wuss, morgen weer ook noch een Daag.

Öwer de langen Straten
Keem af un an een Kraffmaschien.
Daar giff dat wat to gapen,
Un hild wull jedeen sien.

Öwer de wieden Straten,
Daar jagt se nu wiss Daag un Nacht.
Nüms hett noog Tiet to'n Slaapen,
Gruust sick vör'n nie'n Daag.
  Jungkeerls

Sünd jümmers bannig stark.
Leed keeneen sien Gequark.
Slaat alle uppe Snuut,
De pliert na unsen Bruut.

Suupt ju woll ünnern Disch.
Na Tosca rüükt, ni Fisch.
Raseert or scheleert Haar:
Weet ju, wi sün'n Gefahr.

Staht vull in Saft un Kraft,
Sünd ni nich afgeschlafft.
Weet ni: In söss Dekaden
Daar freet ok uns de Maden.
 
Farvenlehr I

Swatten Düwel?

De Düwel is alltiet swatt wesen.
Liekers swatt is nu ni mehr swatt!

Darüm mutt de Heben ook wat vun sien Schien laten:
Witt weer mal licht.
Egaal
allns egaal.

Wi leeft in grieslik Tieden.
 
 

 

Oordelen (Een Leed, mit Schölers op de Fohrt to singen)

When in Rome, do as the Romans.
(Amerikaanschen Snack)

Deerns, de mit uns na Rom hinföhren,
Dat mööt wiss Deerns met Baarten sien.
Kate un Pat un Sue un Britt —
De hebbt Baarten,
Italieensch Baarten;
Kate un Pat un Sue un Britt,
De hebbt Baarten,
Un de föhrt mit!

Quaidaners, de mit uns na Guantanamo föhren,
Dat schüllt Mannslüüd ohn Baarten sien.
Ibn un Abdul, Osama, Raschid —
De harrn mal Baarten,
Muslimisch Baarten;
Ibn un Abdul, Osama, Raschid,
De harrn mal Baarten,
Avers nu köönt se mit!

Jungs, de mit uns na'n Irak hinflegen,
Dat mööt Jungs met Raketen sien.
Tony, Arie, Georgie sülvstdrütt,
De hebbt Raketen,
Eegen Raketen.
Tony, Arie, Georgie sülvstdrütt,
De hebbt Raketen,
Un de wüllt geern mit!

Battels, de ni na den Orient hin wüllen,
De köönt ni uns Frünnen sien!
‚Frogs' un ‚Krauts', de wüllt ni mit:
De hal de Düwel,
De hal de Düwel!
‘Frogs' un ‘Krauts', de wüllt ni mit?
De wiest wi een Reken, denn maakt se wiss mit!

Januor 2003
To singen na de Wies
„Alle, die mit uns auf Kaperfahrt fahren“.


...vun Gertrud Pforr
  Hal in!

O Herrgott stell den Regen af,
un schuuv de Wulken weg!
We hebbt nu nauch, we brukt nix mehr,
sünst kaamt we hier nich trecht.

Dat Korn sleit ut, Kantüffeln fuult,
un all dat Veeh wöör krank.
O Herr, laat us de Sünn nu rut —
we seggt vun Harten Dank!

Ick weet, de Minsch is sülben schuld,
se doon ehr Deel dorto.
Villicht — kann sien — se hefft ut lehrt —
Un de Natuur gifft Roh?


...vun Arne Bruhn
Wiehnachsbeed

Bi tweedusend Jahr is dat nu her
wat dat eerst Maal Wiehnachen weer.

Siet de Tiet doot de Minschen luurn
dat schull doch so lang nich duurn,
dat ennelk wahr ward de groten Wöör:

"Freden op Eer".

Leev Herrgott, ik bitt Di hüüt den Dag,
dat bold nu dat ok wahr warrn mag,
un Minsch un Deert nich mehr lieden mööt
ünner anner Minschen ehr Fööt!

.

Wiehnachstiet

Gries un schummern is de Dag,
koolt un rusig is de Nach' —
dat Johr geiht op'n Rest!

De Regen plötert an de Ruten,
un vör dull huult Störm nu buten.
Wo schöön is doch de Sommer west!

Man dor: miteens en Licht vun wiet,
hell lüücht uns de Wiehnachstiet!
Bringt uns Freid un maakt uns Moot!

Wulln de Minschen bloots maal hören!
Un sik nich jümmers so vertöörn! —
denn dä jem Wiehnacht würklich goot!


...vun Hein Klüssendörp
Wiehnachtstiet

In de Welt is Larm un Striet —
hier un dor un siet un wiet —
in de Welt is to veel Noot —
överall fehlt dat an Broot! —

Leggt doch mal den Striet bisiet —
denkt mal na —
'is Wiehnachtstiet! —
Freden wull uns Christus bringen —
as dat Wichtigst vun all'n Dingen!

Besinnt Juuch up de Minschlichkeit!
Helpt mit to uns' Tofredenheit!
Leggt doch mal den Striet bisiet —
denkt mal na —

is Wiehnachtstiet!

.

      Wiehnachten

Wi Minschen sünd so groot un klook,
glatt snacken köönt wi as en Book.
Wi kaamt mit alle Saken kloor
un finn'n in jede Supp en Hoor!

Wi lüchten rin in alle Ecken
un will'n bet an de Steerns ruprecken!
Doch warrt dat wedder Wiehnachtstiet,
legg'n wi den' Övermoot bisiet,

denn sünd wi wedder — ach — wo geern,
de ganz lütt Jung — de ganz lütt Deern.
Uns warrt dat Hart so froh un licht —
wi höört Christi's Geburts-Geschicht —

de Dann'boom brennt — de Leder klingen,
wi laten 's in uns' Harten dringen.
Un süh mal an — dat kann nich fehlen,
wi fangen wedder an to spelen

mit Poppenköök un Iesenbahn,
as wi vör vele Johr'n hebbt daan.
Dat Wiehnachtsglück strahlt hell un rein
un ganz in'n Schatten sitt nich ein. —


Nu sall ok jeder dorför sorgen,
dat dat nich blot för hüüt un morgen,
dat dat för alle Tiet so blifft,
dat all de Leev ok Wörteln drifft!


Wi will'n as Bröder an uns hanneln
un Larm un Striet in Freud verwanneln,
de Freden mööt de Welt regiern,
— denn lett dat Wiehnachtsfest sik fiern!

.

Mien Wunsch

Leve gode Wiehnachtsmann,
kiek mi doch nich so böös an,
'n lütten Buttjer bün ik man
un snack Di driest up Plattdüütsch an!

Leve gode Wiehnachtsmann,
Plattdüütsch snack ik Di hüüt an!
Opa seggt, dat kannst Du ok
denn Du büst doch bannig klook!

Leve gode Wiehnachtsmann,
hest wat för mien Iesenbahn?
Se föhrt ok dörch Platt-Düütschland,
denn dat is mi goot bekannt!

Leve gode Wiehnachtsmann,
kiek mi doch nich so böös an!
Wat seggst nu to mienen Moot?
Finns't mien'n Riemel nich ok goot?

     

 

Kumm mit!

Winterling kümmt ut de Eer rut,—
nu is't woll mit den Winter ut?
Sneeglöckchen bimmeln in de Sünn, —
sühst du ok den Krokus dor ünn'n ?
Veel gröne Spitzen kiek'n al vör
dor blangenbi de Gorendöör.

Dat Fröhjohr kümmt mit Sünnenschien, —
kumm mit —
un laat uns fröhlich sien !


...vun Werner Klüßendörp

 

Dei Drom

Oft seih'k in Drom mien Öllernhus,
dei Öllern stahn grad vör dei Dör,
dat hett erlääft manch Sturmgebrus,
as wenn dat gistern wier, kümmt mi dat vör...

Ik seih üm't Hus dei Eikböm stahn,
dei Telken reiken bet an't Dack,
un hör denn Wind dörch ehre Äste gahn,
dei Bläder weihn, as wierns ne' gräune Flagg.

Grossmurrer seih ik an't Finster sitten,
sei hett dei Brill up ehre Näs',
up'n Schoot hett sei dei Bibel liggen,
sei har gra'woll'n Kapittel läst.

Dei Beerbom mit dei Klackerbeer'n
steiht, wo dei Hoffwech kümmt,
wi Kinner eeten sei ganz giern,
un oft geeft "Beern un Klümp".

Ik seih mi up dei Dörpsstraat gahn,
vörbi an Krauch un Diek.
un vör dei Schaul bliew ik denn stahn
un denk an miene Kinnertied.

Ik hür dei Stimm von mienen Lihrer:
"Nun mach mal schnell, mein Sohn!
In Zukunft kommst du etwas eher!
Die erste Stunde läuft ja schon."

Ik sitt denn in dei ierste Bank,
vör mi dei Tafel mit denn Schwamm,
denn Griffel holl ik in dei Hand,
un all dei Schaulfrünn' seih'n mi an.

Ik seih in Drom dei gräunen Wischen
sei gahn bet an uns Dörp heran,
dei Reihers seih ik tau biet Fischen,
wenn's stahn in Schilf un Grabenrand.

Ik rük dat Heu denn na dei Mahd,
dei Wind drift dat tau mi,
Heuwagen schwanken noch ganz lat
an unsen Hoff vörbi.

Von baben winkt 'ne hübsche Diern,
dat Hor hett's schon als Dutt,
vielleicht, denk ik, gefall ik ehr,
denn ik bün nich mihr lütt.

So denk ik oft in Drom taurüch
an miene Kinnertied
un bün denn ümmer nie beglückt,
— un licht se noch so wiet!

 


...vun Berthold Cordes
 
Sepenblasen

"Sepenblasen, Vadder, gau,
schallst mal sehn, wo schöön se sünd!
Root un geel un gröön un blau
schemert se in'n Sommerwind."

"Jung", dink ik, "mien leeved Kind,
wat du seggst, kann gor nich ween,
denn siet twee Johr büst du blind
un kannst keene Farven seen.
Keenen Vagel un keen Bloom,
uk keen Sünn un keene Pracht.
All'ns is blots as wo in'n Droom,
düüster, as in deepe Nacht."

Vull von Höpen un in Iel
loop ik gau na buten nun,
wo mien Jung al eene Wiel
achtern steiht an'n Goordentuun.
Fröhlich blast he in de Luft
Sepenblasen, rund un drall.
Doch ehr de Wind se hööcherschufft,
kommt ünnen se to Fall.

"Vadder, in de Sepenblasen
kannst du all'ns, wat fein is, seen:
Vagel, Bloomen, Reh un Hasen,
jüst so, as dat fröher ween!"

"Ja!", segg ik un wunner mi,
dat de Jung so glücklich is.
In sien kindlich Fantasie
is he sik dor woll ganz wiß,
dat all dat Schööne op de Welt
för em nu noch genauso tellt.

— Blots ik, ik seh de Sepenblasen
tweiplatzen op den gröönen Rasen!

 

En Ei dinkt na

Wenn ik mi dat so recht bedink,
vergeiht dat Leven veel to flink!
De Hahn, de kreiht "kikeriki",
de Hehn leggt Eier, so as mi.

Un doch bi'n neegsten Morgenraun,
wöllt se di in'e Pann al haun.
To'n Fröhstück haut se di op'n Kopp,
smeert di op Broot un eet di op.

Doch gifft dat Minschen — ehrlich,
dor is dat lang nich so gefährlich.
De laat di leven, bröödt di ut,
de fodert di un pleegt di goot,
bit du en stolten Hahn afgiffst
un jümmer bi de Höhner bliffst.

De kannst du treden, Dag för Dag,
in jüm ehrn schöönen Höhnerslag.
So leggt se Eier, bröödt se ut,
wo dat in'n Leven wesen mutt.
Un ene groote Kükenschoor,
de find dat Leven wunnerboor!

 

   

To laat

In'n Vörjohr 1910,
dor is he boren, nah bi Zeven.
Sien Öllern dään sik woll frei'n,
bitlang harr't jümmer Deerns man geven
un dat glieks söven an'e Tall.
Of nu en Jung oder en Deern —
denn Vadder weer dat nich egaal —
"En Buur mutt her!", dat harr he geern.
Al veerteihn Daag he töövt gespannt.
Uk Mudder Griepsch weer lang al praat,
mit ehren Kuffer in'e Hand
luurt se vergeevs — he keem to laat!

Wo dat in'n Leven mal so is,
vergeiht de Tiet in'n Suseschritt.
So männich grootet Hinnernis
muss nahmen warrn von Tiet to Tiet.
In'n Sommer, he weer twintig Johr,
drööp he de Fro för't Leven.
He wull mit ehr na'n Trooaltar
un ehr dat Ja-Woort geven.
Doch nich glieks foorts, all's bruukt sien Wiel!
Drüm worr he eerst enmal Soldat.
Sien Deern lööp weg, se weer in Iel,
he weer alleen — nu weer't to laat!

De Harvst, de keem, dat Loof füll daal.
Sien Felliesen harr he al packt,
as man em hin na Rußland haal.
"Uns Sieg is wiss!", so harr he snackt.
Doch geev't blots Elend, groote Noot.
So männich gode, leve Fründ,
de fünn in'n Krieg woll sienen Dood.
Alleen bleef männich Fro un Kind,
ahn Huus, ahn Dack in kole Nacht.
Doch he keem trüch un an de Straat
stünn' Minschen wenend, keen en lacht,
all's is kaputt, all's is to laat!

De Tiet vergüng, na en poor Johrn,
dor weer dat Elend al vergeten.
Dat Leven, dat weer beter worrn,
dat geev uk wedder goot to eten.
Un he ward öller un bedinkt,
wat he all'ns beter maken künn.
Dat Leven harr em wiss nix schinkt,
nu aver schien för em de Sünn,
bit ene Krankheit em smeet daal.
He wüss, dat Klocken wiedergaht,
dreiht man se op von mal to mal.
För em weer Winter nu — to laat!

 

   

...vun Angela Ehlers


Variationen über ein deutsches Gedicht

Dor günt övern Diek is de Heben so rot,
dat sünd dusend Engels, de backt Brot.
As elkeen Johr in de Wiehnachtstied
is't hüüt allweller mol so wiet.

De backt witte Stuten un Klöben,
ünn steiht de Eiderschnigg to töven.
De Sünnerklaas hett ehr bestellt,
he schickt dat Schipp rünner de Welt.

Düt Johr backt de Engels keen een Stuten
för rieke un verwöhnde Leckerschnuten.
Düt Johr givt dat Brot för de Welt,
för Kinner in Armut, alleen, op sicks stellt.

Wat de Engels backt hebbt, schöllt se probeern,
un wenn se satt ward, hört Sünnerklaas dat gern.
Lütten, holt de Hannen op, dat Schipp is gau leer.
De Schipper röpt: Engels, nu backt man mehr!

Dor günt övern Diek is de Heben noch jümmers rot,
dat sünd de Engels, backt Brot üm Brot.
Dat Schipp flüggt över Dieken un Watt,
wanneer ward all de Kinner mol satt?

   
           
      Wann fangt Wiehnachen an?

— wenn de, de to de Schwachen tellt
den Starken dat vergeben deit,
dat he mal schwach is un verprellt

— wenn de, de to de Starken hört
den Schwachen dorför mag,
dat he mal düchti sicks verwöhrt

— wenn den, de allns besitten deit
mit den deelt, de nix hett
un ni blots nickköpt un vöröbergeiht

— wenn den, de jümmers luud un nie nich still
anhölt bi ehn, de niemols schnackt
un tohört, wat de em vertelln will

— wenn dat Liesene luud ward in de Welt
wied un sied, an alle Enn
un dat Luude sick liesen na achtern stellt

— wenn dat, wat so oberwichti is un groot
ohn allns Bedüden ward
un dörch dat Lütte, Fiene kümmt int Lot

— wenn int Pickendüstre een lüürlüttet Licht angeiht
un Du kiekst ni wech —
nee, Du geihst dor opto un büst bereit —

denn, jo denn fangt Wiehnachen an.

 

Dat Licht

Dor kümmt nu weller düsse eene Nacht,
vun de de Minschheit ward vertellt
dat se uns hett dat Lüchten bracht.
Ik kiek dörch düsse hille Welt
un weet miteens, ik weet — gor nix!

De Minschheit weer in Not un groode Armut,
een Stall stüng dor mit Ossen, Esel un mit Stroh.
Een lüttet Kind in Schutz un Obhut,
de Öllern haln vörwiss keen Roh.
Veel dusend Johr un ännert hett sik — gor nix!

Boben weer een Lüchten un Blinkern an'n Heben,
een hellen Stern mit grooden Stert.
Ünnen de Harders bangen dächli üm ehr lüttet Leben,
erkennen dat Teeken vun grooden Wert.
De Mächdigen schert sik üm — gor nix!

Doch wenn uns de Stern mit sien hellet Licht
Bringt to'n Anholn un Nahdenken eenmol in't Johr,
un vun dat lüttje Kind in'n Stall de Geschicht
makt uns de Not vun de Minschheit gewohr,
denn hebt wi Wiehnacht un wi erkennt — allns!

 


...vun Ewald Eden
     
Wiehnachtsstiern

Wat is dor boben för'n Stern to sehn
steit dor in schwaarte Nacht
sien Lucht dat is so wunderschön
as wenn een Engel freudich lacht

Ümto de Häven is as Ink
dat Weltall hollt de Oahmluft an
de Stern dat is 'n Herrgottsding
schleit Old un Jung in sienen Bann

Is denn sowiet dat Winacht is
de hillich Nacht is dor
kummt to us aal de hillich Christ
is dat nich wunnerboar

   
           

Een van us...

Jan-Hinnerk steit dor an de Stroat
een Meter un een Bäten
he kikt so plietsch un so ak'road
is stoadich bloß an d' äten

In d' Rechter hett he een Stück Schinken
in d' linker Füüst een Knüben Brot
sien Oogen sünd as Sterns an blinken
sien Backen lüchten gleunich rod

Van smörgens bit oabens is he an wenken
as wenn he dirigeeren moot
deit jedereen sien Lachen schenken
ov de nu schlecht is — ov is good

So mennich een de mach woll särgen
de Jung is nich ganz dääch in d' Kopp
denk dat man hier bloß aal kann börgen
villicht löpst du ok bold Galopp

 

 

Dörpfest

So 'n Dörpfest is doch woll heel moi
de Jungen frischk — de Ollen toi
Jeden deit sükk utstaffeern
elk ov een mach noch wat leern

De Anfang is meest woll wat stuur
as Börgermest de dikkste Buur
weet nich bi d' Schnakken lostolärgen
anstatt man eenfach Prost to särgen

In d' Teld dor is vöäl Tingeltangel
de Lüü sünd good in Schweet
in jeder Hörn düchtich Gerangel
wor mörgens nümms mehr wat van weet

De Krööger kann dor nich tägen kruupen
so mennich Gatt is utdrööcht
man will vandoach sükk recht besuupen
dat heel Dörp — dat is nööcht

De Mannslüü sünd all düchdich duun
de Föät word'n sinnich güüst
de Kapäel — de givt allwäär Kattuun
elk gript sien Deern mit d' Füüst

So mennich Stünn'n noa Middennacht
de Jungs haangt över d' Heck
de Krööger sükk sien Geld anlacht
as Botter ünner d' Speck

Dat Dörpfest wee doch wäär heel moi
de meesten hebbt een dösich Brägen
de Ollen sünd noch net so toi
de Jungen mööcht sükk rein nich röögen

 

     

Ovscheed van Moder

Oach, weets du d' noch…
ikk weet dat noch.
Besinnst di noch…
ikk besinn mi noch.
Süchtend koamen mennich Froagen
ikk spöör wu hör dat Haart upgeit
see kikkt retuur in Jungtieds Doagen
as see tägen mi an d' Moorkuul steit
vergääten sünd de Olldachssörgen
see föölt sükk wäär as junget Wicht
dat nich denkt wat givt dat mörgen
dat nich weet woarüm see schwicht
saacht goa ikk een Trää bi d' Sied
loat hör alleen in hör Bedenken
wiel ikk spöör dat dit ‚ganz Wiet'
hör endlich Ruh un Frää deit schenken
disse Momang an Moorkuuls Wischen
dit indüüken in ‚fröer moal'
dit ‚Nu in Güstern' mit nix dortüschen
dat is de Läävensgrens hör Poahl

 

   

Mien lütji Dörp

Mien lütji Dörp mit de tein Huusen
mien lütji Dörp dat is nich mehr
wat wee dat moi in mien Besinnen
wat deit mi dat in d' Haart woll säär

Een Mersfolt un een hoogen Törfbüld
achter elker Huus wee dat to sehn
de Röäk nu noch mien Denken füllt
wenn ikk mi an de Eekboom lään

De Boom is eenzich hier noch blääven
stollt rekkt de Kron wiet över d' Diek
blods bi hum seech ikk noch Lääven
wenn ikk so över d' Land henkiek

Dat Kinnerlachen is verweiht
keen Lien mit Waaschk is mehr to sehn
keen Krööger mehr vöör d' Kroochdör steit
keen Minsch is hier mehr good to Been

Ikk drei mi üm — moot eenfach goahn
mien Been'n sünd stief as Eeekenhollt
mi rullt ut d' Ooch een lütji Troan
ikk spöär — nu word dat Haart mi kollt

 

Drei di üm...

Achter d' Diek de gröön'n Wischen
de Bloaden krüüseln saacht in d' Lücht
Schwaartbrod un Schink up schüürde Dischen
Lachen över d' Land hen flücht

An de Dieken schloat de Bulgen
de Penners lüchten rod un geel
an d' Hääven jachtern witte Wulken
dat junge Volk danzt up de Deel

Ut d' Dörpkrooch hört man Puustmusik
ov un to deit een Bescheed
hier is nümms aarm — un ok nich riek
hier singens aal dat sülvich Leed

Dat Leed van Heimoat un van Leev
dat singt man hier sied duusend Joarn
liekers wat dat Lääven dreef
ikk moot doch wäär noa Huus henfoarn

   
   

 

De Maienboom

In d' Kriemhildstroat in Oestringfeld
hebbt de Noabers sük een Maiboom sett
hevv hunnerd sehn — ik hevv hör tellt
he as de moieste lett

Van d' Huusfroo hen bit too'n Koptein
aal hevvt sük rööcht — un hevvt sük ploacht
dat Waark dat steit nu schier un fein
nümms noa de Aarbeid froacht

In d' Rundum üm dat bunte Gröön
dor sing'n see — un jachtern
ik hevv noch nie niks moiers sehn
van vöörn un ok van achtern

De Nacht löpt hen — de Mörgen schummert
de Lüü falln möö in Beäd un Kast'
bi mennicheen de Brägen wummert
hett mit dat Denken woll sien Last

Doch Middachs — jedeneen is dor
dat Maienlucht begröten
de Köpp de sünd ok meist wäär kloar
elks Wicht de kricht 'n Sööten

Hollt man good fast an Bruk un Plääg'n
de Enkels word dat danken
well dat vergätt bi Doon un Wäägen
vergätt ok siene Schranken

 

   
 

Dat Füürtornlucht strikkt över d Woater
twee kort dree lang un een Minüüt niks
Jan-Hinnerk stroakelt saacht de Koater
un sächt: nu givt dat Tee — heel fiks
he klautert de iistern Trapp andoal
fiefunsäßtich luude Stappen
dat deit he geern för dit Verhoal
sien Patzmann schlutt jüüst de Buterklappen
up d' Bakk in d' Köäk dor stoaht de Köpkes
up d' Stöövken wacht de Teepott all
dat rükt net as bi Moder Röpkes
in d' Kluntjestuuv up d' Winachsball
de gääle Room sien Wulkenbloom
lett as een Bild van stille See
de halve Stünn'ns as in Droom
de sett nu allens wäär up Stee


   
      De Wind

Over de Kolken weiht suutje de Wind
de Grens hett för hüm keen Bedüden
he schmüstergrient as een lüütji Kind
man hört sien Lachen van wieden
de Blööm'n nikkoppen wenn he hör eit
de Bulgen saacht över d' Gröönland strieken
de Schoapen rüscheln sinnich dör d' Reid
langs de hoogen Dieken
van d' Eiland blenkert de Füürtoorn in d' Lücht
de Süän verkrupt sükk achter de Hääven
an d' Siel Minschen tohoop man sücht
hier hett man noch wat van sien Lääven

 

   
  Grootmoder

De Dach drüselt sükk dör de Stünn'n —
in d' Köäken is dat de halfluchtige Tied.
Grootmoder moot sükk mit dat Begääven anfrünn'n,
ov see nu so is — ov doch nich so blied.
Up jederfall is see alleen.
See schnakkt mit de Sünn,
de noch dör de Appelbööm blenkert.
Dor is anners nümms
an de see wat särgen kunn:
Buten up d' Land;
stuuv achter de Waal
de Noaber sien Jung
mit een Melkbumm' rümschlenkert:
Jan-Hinnerk,
wat hör eegen Blood is,
de letzt Enkelsöähn, de hör noch blääven,
de is sied eeergüstern bi d' Kommiß.
De Kriechmoaker bruken sien Lääven.
Sien Voader — de Foormann
un Diederk sien Broer,
de lirgen all laang in de Grund.
See ween de eersten de intrukken sünd,
see ween de eersten de dodblääven bünd,
dor frocht een nümms ov di dat gefaalt.
Blods de; de dat scheeten togaang brocht hevvt;
de sitten moi hoch un moi drööch.
Wovöäl Blood denn an hör Hann'n kläävt
is liekers noa annermanns Möäch:
So sitt see allenich in de halfdüster Köäken;
hör Hann'n strieken de Katt saacht över d' Hoar;
see deit heel sinnich dat Füür inröäken;
dat moakt see in d' Huus nu sied tachentich Joahr.
De Mörgen mit sien Olldachsgelaarmte,
de sücht hör denn sitten in d' Hörn —
de Hannen in d' Schoot, de Oogen noch kloar —
blods hör Lääven — de Waarmte,
de is nich mehr dor.

 

   
      Mien Droomland…

Ikk goa bi Nachten dör de Wischen
een Rüscheln weiht saacht dör de Lücht
hier dat Woater dor de Diek un jüüst dortüschen
een Nachtuul över mi henflücht
de Moand haangt sülvernwitt an d' Hääven
sien Lucht sprenkelt dat ruuge Meer
de Strand de läävt van flüchtich Lääven
in mi dor geit de Ruh tokeer
mien Haart schleit as een sieden Trummel
mien Blood dat singt as schloapend Wind
mien Seel luurt up dat Steernsgebrummel
mien Denken is unschüllich Kind
ikk seech de Stünnens vöör mi flüchten
de Trää van hör an Woaterskant
ikk spöör een binnerwendich süchten
noa di, mien Haartens Freesenland

 

   
  Een poar Froagen blods …

Wat is wenn wi Theoater speel'n
wiesen wi Lääven
ov doon wi blods so
wat is wenn de Minschen de Welt verneel'n
zerstöört see dat Lääven
ov doon see blods so
wat is wenn wi us be de Hann'n foaten
bewoahrt wi dat Lääven
ov doon wi blods so
up all disse Froagen
dor kricht man keen antern
up all disse Froagen word schweegen

 

   
      Wat hett dat woll to bedüüden...

Irgendwat is verdreit in de Welt.
Minschlichkeit — froacht di een,
wat is denn dat?
Dat is doch 'n Begreep ut urolle Tieden —
ikk keän blods een Word — dat heet Geld.
Wat anners kann d' doch vandoach nich mehr lieden.
Kiek di moal Winachen an —
dat is ok so'ne Soak.
Wee fröer moal wat mit Gefööl — un so,
dat kann di bold nümms mehr vertelln.
Nu is dat een reinet Geschäftengedoo —
un jedeneen is över to wenich an Schelln.
Freud över 'n Stükk Kook
ov een frünnelked Word,
dat kanns d' nich mehr verwachten —
dat is wat van de besünnere Szort,
de meesten doon dat verachten.
Dorbi is een leeven Blikk
mehr weert as duusend Geschenken —
kiek moal een spierke noa achtern torüch,
denn machst dor woll moal an denken.

 

   
    Schwiech still…

Schwiech still mien Haart, schwiech still
mien Seel flücht över d' Woater licht
see weet nich wat see söken will
see käent nich Förm un nich Gesicht
see spöört dat mi wat fäälen deit
see sücht dat Lokk in mien Besinnen
in dat sükk aal mien Süchten dreit
so witt as unbeschrääven Linnen
see kummt eers trüch wenn see wat funnen
wat liek in mien Belääven passt
wiel see denn 'wiß dat ikk hevv wunnen
wiel verlüstich geit mien Olldachslast


Ewald Eden leest düt Gedicht — to'n Anhören: Hier klicken
   
Neeschier…

De Stuvendör sük nich bewäächt
dat Schlöädellokk verhangen
man meent — dat dor de Engels fleecht
in Kinnerhaarten söötes Bangen

De Fenster wiest in d' Appeltuun
villich kann man wat spitzen
de Gröttern sünd vöör Neeschier duun
see doon sük rein erhitzen

Möächt see noch so foast sük quääln
sük an dat Müürwark hochtotilln
stoadich deit een Stückji fääln
an dat — wat see woll weeten willn

Man sücht dat blinkern in de Schieven
sinnich geit een hen un her
nich weeten wat de binnen drieven
in Kinners Kopp geit dat tokeer

So moten see sük still bemööten
bit dat an to pingeln faangt
Geschenken — Kringels — Päpernööten
Knecht Ruprecht ut sien Büdel laangt

 

Winachen...

Winachen wee nich blods in Huus —
nää — Winachen wee ok stiäl up een annern Stäe
bi Oma un Opa — un jümmers wäär nee

Winachenmörgen muß man eers schnüstern
wat Winachsmann brocht har — so mirden in Düstern

Dat meest, wat wi kreegen, wee wat antotrekken.
Us Öllern mussen sükk bannich noch rekken,
Speeltüchs — dat wee ok woll dor
dat wee meest een upklütert Holltpeerd
ov een Pupp van verleeden Joahr
wat hevvt wi us hööcht — mit dit un mit dat
wat hevvt wi äten — wat ween wi moi satt
schnoamiddachs gung d' noa Oma un Opa andoal
dor geev dat „Bescherung“ — ton tweeden moal
un wäär wee rejell wat to Schlikkern dorbi
wat wee mi noas schlecht — un dat nich blods mi
verglikks dat mit vandoach — so wee dat meest wenich
man wi ween tofrää — ok noch mit een Pennich

 

Engelsvisit

Vernacht wee een Engel
bi mi to Visit
he wull mi wat särgen
he keek so heel blied
sien Flöägels de blenkern
as fiinspunn'n Glöäs
ik kunn mi blods höögen
een Troan hung mi an de Nöäs
he wull mi wat bring'n
van Heiland un Fräee
ik höör heel fiin Sing'n
kunn nich van de Stäee
mien Haart dat wor licht
as de Wulken an d' Hääven
wee so tomoal
an jachtern un schwääven
ik spöär rein niks mehr
van Olldachsbedrüüs
mien Seel stapp dör Müür'n
flooch hoch över Bargen
keek in een büld Annerlüühüüs
höör Minschen sükk targen
seech Kinner in Nod
doch as de Engel to hör keem
dor wee allens wedder good
un ik wuss bi mi
ganz deep in mi binnen
wenn an de Engel wi glöövt
deit de Fräee up d' Eer winnen

 

    Winachswunner

Winachen kummt mit groode Trää
överall dat festlich blinkt
Knecht Ruprecht suust mit siene Schlää
Kinners nä — wat Freud he bringt

All de Harten sünd vull Waarmte
blied seegen de Gesichten ut
in disse Nacht givt d' keen Gelaarmte
de Herrgott lett de Engels rut

Well nu oapen Dören hett
un een Winachsboom mit Keersen stollt
de Engel dor sien Teeken lett
wor Globen noch de Leevte hollt

 

   
Een Froach blods...

Wat is eelich Winachen
well weet dat woll noch
well denkt
an dat hillich Geböören
jedeneen de lett dat kroaken
as wenn dat üm geit
de Welt to verföören
Winachen
dat hett Frää to bedüüden
un Minschlichkeit
hier up de Eer
woneem schull'n anners
de Klokken woll lüüden
wenn Een deit de Anner blods säär
loat dat heele Gedrüüs
moal ünnern in d' Schkappen
denn schall dat in de Hüüs
mit de Freud ok wäär klappen

 

  Hillichoab'nd...

Höörst du de Winachsglokken lüüden
kling'n noch so fien as dröögen Schnee
dat kummt — man höört se ganz van wieden
heel wiet wäch noch — över See

De Schepen de noch buten sünd
de seilen flink in d' Hoaben
de Herrgott givt hör goden Wind
dreit mennich Stüür van boaben

An Hillichoab'nd sünds aal in Huus
hollt de Kinner un de Fro in d' Aarm
is buten ok woll Stöörmgebruus
ünner d' Reitdakk is d' moi waarm

In d' hukich Stuuv an d' Gävelmüür
steit d' Winachsboom in d' Hörn
de Keersen sünd dat eenzich Füür
up d' Jesuskind sien Törn

Wenn d' Engels dör de Koamer glieden
man spöört de Flöägels strieken
denn brukt man heel niks Stures lieden
in dit Nacht mutt dat wieken

 

   
      Kiek moal noa boaben...

De Häven — schwaart un sternenhell
trotz balkendüster sücht man wiet
een Lucht dor boaben — schienfattgrell
schall us stüürn döör de Winachstied
mennicheen kikkt as Tüünkroam dat an
man glövt doch nich mehr an de Winachsmann
nä — de Winachsmann loat man föör Jungs un föör Deerns
föör de Groten dor lüchten de Herrgott sien Sterns
een bäten Besinnung deit jedereen good
sett di moal doal un säch Danke
denn krist du wäär Moot
niks paaßt woll bäter in disse Tied
villicht maakst ok du
Winachen is nich mehr wiet

 

   
    Nu is d' nich mehr laang hen …

Wenn dat üm veer all düster word
geit sinnich woll dat Joahr to Enn'n
tomoal schleit up de Himmelspoort
man sücht de Engels rönnen

Hier is de Büdel noch nich vull
dor sünd noch heel keen Päpernöten
Winachsmann kikkt all rech dull
wiel see nu nödich losfoahrn möten

Överaal dat Tüchs verstäken
wat see an Hillichoabnd verdeelt
moot man ok moal de Aarms langrekken
wenn hier un dor een Ledder feelt

Wäkenlang word Stuten backen
dat Himmelsfüür geit ni nich ut
de Engels hevvt keen Tied to schnakken
see kennen blods noch Winachsstuut

Winachenoabend is d' denn sowiet
de Lütten rönn'n aal hen un her
Minüten wordn to'n langen Tied
dat Töven deit all richtich säer

Wenn denn tomoal de Dör up geit
de Keersen sünd an lüchten
wenn Winachsmann denn vöör een steit
much mennicheen woll flüchten

Is ok so'n spierke Angst dormanken
de Oogen blenkern doch as Sterns
wenn ut d' Winachsmann sien grode Pranken
Geschenken koamt föör Jungs un Deerns

 

   
     
Een sünnerboaren Tied

Överall hört man de Engels ööven
heel fiin un heel saacht
dat see nümms stört
de Kinners up d' Eer
köänt all nich mehr ovtööven
wat dat an Winachen woll geböört
in Schuven un Schappen
in Winkel un Hörns
lett Moder Bott för de Winachsmann
ok ünner de düster Kellertrappen
haangt noch wat för sien Gespann
groot Hinnerk de kann dat nich loaten
stilkens to luustern un hentofoaten
Stine de wüür dat joa ok allsto geern
doch dorför is see to lütt de Deern
wenn Opa dat woahrt
deit he woll moal schellen
un sächt
he wüür dat de Cloaskeerl vertellen
doch liekers
deit he de Oogen tokniepen
he kann doch sien Enkels
nich an d' Hääven verpiepen
Voader hett rein keen Tied
för de Froagen
he mutt achter de Pinunsen anjoagen
denn ok dat hett sükk ännerd in disse Welt
Freud up de Eer
givt dat blods noch för Geld

 

   
 

Neejoahrsmörgen…

Nu bün ikk dor —
so sächt us saacht dat neeä Joahr —
kikkt an sükk doal
un schküddelt sükk,
denn aal de gräsich schidderk Kroam
so üm hum to,
de moakt doch rein de Stiäm hüm loahm.
De Minschen hevvt in Överdüür
ovbraant een büld Silvesterfüür —
see hevvt dat ballern huulen kroaken
un ok woll düchdich fleuten loaten.
Dat Fleuten is verfloagen,
dat Kroaken und at Huulen schwicht —
doch in de eerste Joahresdoagen
een Hopen Schietkroam in d' Natur rümmlicht


   
   

Heimat

Wor de Seils in d' Wind fluttern
wor de Buurn sünd so riek
wor de Möälns in d' Wind ruttern
wor man Schoap sücht an d' Diek
dor kanns häntich good leeven
dor is de Ruh noch in Huus
dor köänt de Haarten noch schweeven
ok in d' Störm
sien Gebruus
wor de Kädel
up d' Füür steit
wor de Teepott ni fäält
di dat Höögen
tomöötschleit
liekers ok wat die quäält
dor word nich vöäl kauelt
dor word nich vöäl tüünt
ok wenn Olldachsgejauel
di wat anners anschüünt

 

   
  Dat lüütji Dörp

Dat lüütji Dörp dor an d' Diek
dat tellt noch keen twintich Hüüs
hier is nümms grood un ok keeneen riek
un in de meesten hör Koamers un Schappen
dor schmachten sogoar de Müüs
Bookweetengöärt un Karnemelksbree
dorvan mooten de Minschen elker Dach lääven
statt Schoo anne Footen droagen see Klumpen
elektrisch hett man hör ok noch nich gääven
un Woater kummt nich ut de Leitung
dat mooten see ut de Pütt pumpen
de Pütt dor vöör dat ole Wertshuus
dat Weertshuus mit de spoakerken Schieven
in dat keen Mannsbild mehr vöör d' Tresen sitt
in dat de Spinnkers sükk de Tied verdrieven
un blods noch de Störm de Dören upritt
in dat lüütji Dörp dor an d' Diek
dor lääven noch söbentein oal Minschen
un twalf Wittfruun alleen
mit achtein halfjöährich Kinners
de sükk to Winachten all ganniks mehr wünschen
as villicht moal een Poar Strümp anne Been

 

   
     
Oabendleed
(Melodie: Guten Abend, gute Nacht)

Schluut'd de Oogen, schloapt in
schloapt in d' Heergott sien Sinn
lächt de Sörgen bi de Sied
schloapt in Ruh un wääst blied

Mörgen froo — wenn Gott will —
dreit sükk wiider dat Spill
mörgen froo — wenn Gott will —
dreit sükk wiider dat Spill

Schluut'd de Oogen, schloapt jo free
wenn ok hoch geit de See
föölt jo sääker un bewoahrt
wünscht jo alltied goode Foahrt

Mörgen froo — wenn Gott will —
dreit sükk wiider dat Spill
mörgen froo — wenn Gott will —
dreit sükk wiider dat Spill

 

   
 
 
Bi us an de Küst...

Steist Du up d' Diek
kikkst över de Wischen
de Wulken an d' Hääven
seil'n over di her
van d' Seekant weiht di
een busigen frischken
noordwestigen Wind
mit Oahmen van d' Meer
de Korben de strieken
over de Schlengen
de Miesmuschkels blenkern
achtern in d' Watt
de Bulgen de schakkern
see jachtern un lengen
un tägen di
schnakken de Kinner noch Platt
de Weertsmann in d' Krooch
stuuv achter de Schlüüs
in de Krooch
mit de Röäk van dat Törffüür
he hett van Äten und Drinken genooch
för de Sömmergasten
in de hukelich Hüüs
un för de Mannslü
up de Kutters an d' Stüür
hier is een büld
van de Gemütlichkeit
de nödich is
wenn d' üm Minschblieven geit

***

Wenn du up d' Diek steist
un kikst över d' Woater
denn süchst du
wu Hääven un Meer eenich sünd
wenn du up d' Diek steist
un kikst över d' Woater
denn spöörst du den frischken
anlandigen Wind
wenn du up d' Diek steist
un kikst över d' Woater
denn hörst du de Korben strieken
wenn du up d' Diek steist
un kikst över d' Woater
denn föölst du
woarüm ik van hier nich kann wieken
wenn du up d' Diek steist
un kikst över d' Woater
denn süchst du mien Haartblood loopen
wenn du up d' Diek steist
un kikst över d' Woater
denn weets du
dat Gefööl van Heimoat
dat kann man nich koopen

 

  Klöärland Oostfreesland...

Grööne Wischen, bruunsched Moor
un jüüst dortüschen hooge Dieken
vöör Penners Groo mit Woaters Spoar
griesgrau lüchten Schliekens Watten
Schlengen trekken sükk dordöör
foaken flüchten griese Katten
loaten achter sükk Mallör
Wattschlääschuvers sünd an fangen
Granoat un Stint un Grabbelbutt
deit ok moal een noa achtern langen
denn blods, wiel he een näämen mutt
Schoapen rüscheln dör de Reiten
in d' Dünenlooch an Seesietskant
man hört de Gretoas sinnich fleiten
wenn see trippeln langs de Strand
man hört de Bulgen wenn see störten
sükk över Kopp tägen Hoabens Müür
man sücht denn Seehund mit sien körten
Schnuut sükk bekieken dat Gedüür
man sücht Hoasen över d' Vöörland brakkern
Goosen strieken dör de Lücht
höört Mövkes up de Dalben schakkern
un spöört wu saacht de Tied verflücht

 

   
   
Dodensönndach

Stillichkeit
Graftenruh’ un Hillichkeit
Stoom licht över Kaarkhoffs Wischen
Klokkenlüüden
un dortüschen
heel van wieden
huulen van een Schkippssireen
wiel, de Stüürmann
kann de Kant nich sehn
de Koptein de sücht blods griese Lücht
de häntich över d’ Woater flücht
he meent tomoal de Seel’n to spöörn
de hüm willt in d’ Hoaben föörn

 

 

 

Wor is d' aal blääven…

Een lange Reis geit nu to Ennen
van wiet her dreef mi dat noa Huus
ikk hoap up Minschen de mi kennen
un flücht vöör frömmdet Woordgebruus
ikk hööch mi up mien Modersproak
fööl all de Waarmte strieken
bün blied dat Weltens griese Doak
vöör dit Gefööl deit wieken
doch as ikk dör de Stroaten steuster
söök vertwiefelt Kaark un Krooch
maark ikk dat ikk vergäävens leuster
un mi mien Hoapen drooch
hier is nix mehr ut mien Besinnen
is nix mehr wat mien Denken eit
ikk kann nu wüggelk nix mehr finnen
blods Koal de mi up d' Föölen schleit

 

   
     

Spekuloatius un Boskop-Appels
mi dücht dat is bold wäär so wiet
Hönnichkook un Peergetrappels
man rüükt un höört de Winachstied
dat Föölen is noch Sömmers Lücht
villicht een bääten Harstens Schmoak
in d' Tuun sücht man de riepen Frücht
as een Wunner Heergottssoak
man sücht de Spinnkers sülvern Netten
an d' Hekkenwaal un Wilgenstokk
man sücht wu sükk de Immen setten
as kennden see de Joahrstiedklokk
man sücht de Bloaden sükk verfaarven
dat Stiekelschwien frätt sükk een Pans
de Bottervoagels Lääven aarfen
un föören up de Dodendanz
tomoal licht denn een witted Dook
över allns wat Sömmer wee
ut d' Schössteen'n küselt denn de Rook
över d' Natuur, de ünner Schnee

 

   
  Aal sünd s' tofrää...

Wat rükkt dat moi in d' Winachsköäk
noa Griebenschmoalt un broaden Goos
de rode Kool mit Appelröäk
steit tägen de bruune Sooß
Moder hett all gleunich Bakken
see schufft de Potten hen un her
hett achter sükk so stuv to pakken
dat Fatt mit de geele Botterschmeer
in d' Bakkschapp is dat good an schmurgeln
de Vöägel kricht een kröstern Huut
Voader deit mit Doornkoat gurgeln
in d' Piep schmöökt he een grääsich Kruut
de Kinner sünd an d' Pott utschlikken
de Deech haangt an hör Zukkermuul
de Hund de is to best up Stükken
he röäkelt sükk in d' Sofakuul
wat givt dat moiers as so'n Winacht
wor jedeneen vöör Bliedheit good
wenn denn ok noch so'n spierke Glükk lacht
denn hest doch glieks wäär neeän Moot

 

   
     

Ook en Heimatleed

Dat is jüüst, as ov mi een Engel
över mien Haart strullert hett —
sää mien Opa heel blied,
wenn he sien Köpke Tee
up de Kökendisch sett.
So is mi dat ok,
wenn mi wat Goodes geböört,
wat eenzich de Hääven
un nich denn Düwel tohöört.
Ikk spöär, wenn dat kummt
un dat kummt up mi doal,
denn steit mien Sinnen so fast,
as een eekenen Poal.
Dat is as d' verwachten
van Moder Natuur,
wenn see in winterlich Nachten
licht iisfast in suur.
Dat is as wenn Voagels
dör de Vöörjoahrslücht glieden —
denn rüükt man dat Gröönen
ok all van wieden.
Dat is as wenn Sömmers
de Sünn ünnergeit —
un de neeä Dach üm Oost
allwäär sien Füürboagen schleit.
Dat is, as wenn de See
dör dat Schliekland strikkt —
un de Woaterhund neeschierich
över de Sandhümpels kikkt.
So is mi dat hier,
in us Vööröllern Land —
dat is mi so schier,
as an keen anneren Kant.


   
   

Goode Vöörsatzen

Wi hevvt nu allwäär achterloaten
good äten, drinken, Fierderee
de Olldach hett us wäär to foaten
mit siene Sörgendreieree

Wat man Neejoahr sükk vöörnoahm'n hett
so dit un dat to ännern
mit elker Dach dat anners lett
up use Wandkalennern

De eerste Wääk, un noch wat mehr
sitt een dat bannich hoch in d' Kopp
du schuffst dat in di hen un her
as de daarte Teller Boonenzopp

Du machst dat bold nich mehr ankieken
wat dor so lücht hett, rein un wiet
deist dat in irgendeen Kuul bedieken
un denkst bi di — wat schall de Schiet

Dat düürt een poar Moand un een bäten
denn hevvt wi wäär so 'n Olljoahrsnacht
in de di denn dat schlecht Geweeten
van ünnern ut dien Buuk anlacht

 

   
     

De griese Katt …

Woahr di vöör dat bruunschgriese Watt,
wenn de Lücht an d' Hääven de Welt di wiest —
denn düürt dat nich lang,
bit dat de griese Katt
över de Woaterkant kiest.
Denn helpen keen Schlengen,
keen Prikken, keen Poahlen —
denn kannst du ok nich noa de Luchten verhoalen.
Dat eenzich, wat denn de Richt hollen deit,
dat is dat Pingeln van d' Füürtoorn
un de Keerl, de dor boaben up de Prikkenwacht steit.
Anners hörst du blods schakkern un galpen van Möven
un dat Woater, dat över de Schkippsplanken schleit.
Du kanns anners niks doon,
as bääden un tööven,
dat de natte Dod mit de griese Katt een annern Padd geit.


   
  Vöörjoahrsoahmen

De Blöömen de stoahn all sied Doagen in buten
see wiesen hör gröönen un wittklöärich Schnuten
dat as een Teeken van Vöörsömmerstied
denn nu is dat Fleuten un Sing'n nich mehr wiet
dat Fleuten un trillern van Bekassinen
dortüschen dat gurren van Duven
so as düster Rosinen
dat de Schwolfkes seilen so licht dör de Hääven
as deit da ni nich een Iiskoole gääven
dat de Wilgenstruuk gääl as een Hönnichpott lett
un Voader in d' Tuun de eersten Frücht all insett
dat dat Woater wäär Woater
un nich iisfast mehr steit
un de Buur sien Märsfolt över dat Rövenfeld schleit
denn köänt wir wäär trillern, denn köänt wi juchhein
un köänt us an Moder Natur wedder frein

 

   
    Olldach

Klokk half fief kreit de Hoahn
He moakt düchdich Schandoal
he nööcht us uptostoan
wenn d' geit aal tomoal

de Hööner suust van d' Rikk noa buten
de Koiin fangen an to bölken
an d' Jungvolks Koamers ballern Kluten
see mooten hen to melken

See kriecht hüütmörgen keen rechten Dreih
hevvt aal een dübbelt schwoaren Kopp
see ween up d' Baal bi Hinnerk Krey
dor gung d' de heele Nacht Galopp

Een Kööm een Beer een Danzkarree
un tüschenin noch suupen
bruken de Füüsten denn noch Klöateree
gung man ähm fiks noa buten

Üm dree up d' Soal dat Lucht utmoakt
dat word ok nödich Tied
de Strohsack hett man jüüst to foat
denn is d' allwäär sowiet

De Stünn'ns de loat sükk nich bedreegen
Klokk half fief de Hoahn de kreit
häst du ok noch so'n dikken Brägen
de Buur di glieks mit Kluten neit

 

   
 
Grootmoder

De Dach drüselt sükk dör de Stünn'n
in d' Köäken is dat de halfluchtige Tied
Grootmoder moot sükk mit dat Begääven anfrünn'n
ov see nu so is — ov doch nich so blied
up jederfall is see alleen
see schnakkt mit de Sünn
de noch dör de Appelbööm blenkert
dor is anners nümms
an de see wat särgen kunn
buten up d' Land
stuuv achter de Waal
hör Noabers Jung
mit een Melkbumm' rümschlenkert
Jan-Hinnerk
wat hör eegen Blood is
de Ekelsöähn de hör noch blääven
de is sied eeergüstern bi d' Kommiß
de Kriechmoaker bruken sien Lääven
sien Voader — de Foormann
un Diederk sien Broer
de lirgen all laang in de Grund

see ween de eersten de intrukken sünd
see ween de eersten de dodblääven bünd
dor frocht nümms ov dat een gefaalt
blods de de dat scheeten togaang brocht hevvt
de sitten moi hoch un moi drööch
wovöäl Blood denn an hör Hann'n kläävt
is liekers noa annermans Möäch
so sitt see allenich in de halfdüster Köäken
hör Hann'n strieken de Katt saacht över d' Hoar
see deit to'n letzten moal dat Füür inröäken
dat moakt see in d' Huus nu sied tachentich Joahr
de Mörgen sücht hör denn sitten in d' Köäken
blods hör Lääven — de Waarmte
de is nich mehr dor

 

   
    De Wind

Over de Kolken weiht suutje de Wind
de Grens hett för hüm keen Bedüden
he schmüstergrient as een lüütji Kind
man hört sien Lachen van wieden
de Blööm'n nikkoppen wenn he hör eit
de Bulgen saacht över d' Gröönland strieken
de Schoapen rüscheln sinnich dör d' Reid
langs de hogen Dieken
van d' Eiland blenkert de Füürtoorn in d' Lücht
de Süän verkrupt sük achter de Hääven
an d' Siel Minschen tohoop man sücht
hier hett man noch wat van sien Lääven

 

   
 

Drei di üm...


Achter d' Diek de gröön'n Wischen
de Bloaden krüüseln saacht in d' Lücht
Schwaartbrod un Schink up schüürde Dischen
Lachen över d' Land hen flücht

An de Dieken schloat de Bulgen
de Penners lüchten rod un geel
an d' Hääven jachtern witte Wulken
dat junge Volk danzt up de Deel

Ut d' Dörpkrooch hört man Puustmusik
ov un to deit een Bescheed
hier is nümms aarm - un ok nich riek
hier singns aal dat sülvich Leed

Dat Leed van Heimoat un van Leev
dat singt man hier sied duusend Joarn
liekers wat dat Lääven dreef
ik moot doch wäär noa Huus henfoarn

 

   

Oabendrod — Oabendbrod
up See dor luurt de natte Dod
wenn de Noordwest mit düchdich rusen
huult över Diek un Fischkerhuusen
dat Woater sticht bit an de Kron
un schakkert binn'n de Diek andoal
denn hoalt de Düwel sükk sien Lohn
un well he frätt, is hum engoal
he schleit in d' Land wäär neeä Buchten
ritt Diek un Minschenwaark in Stükken
wat lopen kann neit ut in Fluchten
dor helpen ok nich Minschens Nükken
so is dat all dör all de Joahren
dat givt keen stoadich Säkerheit
Minsch deit sükk jümmers nee verfoahren
net as de Mohr in d' Mengsel schleit

 

Luuster in de Nacht, mien Kind,
luuster in de düster Wieden —
dor buten speelt de Nachtenswind,
dat moakt he all sied alle Tieden.
He speelt sien Spill up veele Orten,
mit allens wat he kriegen kann —
mit Strüük un Bööm in veele Szorten,
ok Haarten geit he foaken an.
Wenn irgendwat up d’ Haart di licht —
du glöövst, dat bold de Dod di neit,
denn kiek de Wind liek in d’ Gesicht
un spöör wu flink de Pien vergeit.

 

Versteist Du wat de Stöörm di sächt
wenn he so över d' Land henfächt?
He brengt Verkloaren van wiet her —
van Unverstand un noch veel mehr.
Wenn he denn düchdich is an ruusen,
huult över d' Dakk un üm de Huusen —
pakkt de Bööm bi ehre Kroon
un dreit hör as een Grammophon.
Brengt dat Woater so in Brast,
dat dat in keeneen Büks mehr passt.
Denn stell di boaben hen up d' Diek
un spöör wu de Natuur so riek,
denn riet dien Haart in Hängen oapen —
blods so kanns du up Wunner hoapen


Loat de Tied ruusen,
loat de Tied suusen.
See hollt nich Ruh' un hollt nich still,
see moakt doch jümmers wat see will.
Un jümmers löpt see liek vöörut —
luurt nümms up d' Bekk,
kikkt nümms up d' Schnuut.
Deit elker Dach de glieker Trää,
ov Kreech nu is, ov dat is Frää.
Elker Dach is d' lächt un düster
un elker Dach is Rümgeknüster.
Ov Sünnenschien ov Hoagelschuur —
Tied faalt dat lopen ni nich stuur.
Drüm wees, mien Frünnd, mit Tied good Frünnd —
solaang as wi up Eerden bünd.

 

   

Nu sett di doal — vertell mi wat.
Ikk hör di to — ok geern up Platt.
Verkloar mi wat van d' Weltgeböören —
beliekteek' mi moal düt ov dat —
ikk much woll wat van Leevde hören,
van Rövenschmeer un Suurkoolfatt —.
vergäät ok nich, mi to vertellen
van Elend un van Troanensnot —
wenn Fleegers koamt in hooge Wellen
un schmieten Minsch un Deerten dod.
Vertell van Minschen, de sükk höögen,
all över een ‚van Haarten Moin' —
vertell van Minschen, de us nöögen,
bi de dat Lääven wunnerscheun.
Vertell mi wat van grööne Wischen,
van Woater, dat man drinken kann —
vertell mi wat van sülvern Fischen
un wor man de noch sööken kann.
Luster mi van helle Nachten,
in de man Steerns an d' Hääven sücht —
wies mi up, wat wi verwachten,
wenn d' wiedergeit mit schidderk Lücht.
Vertell mi wat van hooge Bargen —
teeken een Bild van wiede See,
verkloar mi, wor sükk Minschen targen —
wor Läävensrod de witte Schnee.
Un wenn ikk denn dien Schwiegen hör,
wiel di dat Word verlüstich geit —
denn spöör ikk, wo dat Haart di säär
wiel nümms mehr an de Siet di steit.


 
     

Wor de Noordseewellen
trekken an de Strand …
hevvt de Joarn wi sungen,
in us Freesenland.
Kunnen an de Dieken —
wor dat Gras so greun —
dör de Penner strieken,
wor de Blöömen bleun.
Niks is dorvan bleeven,
nu is d' allens dod —
niks is mehr mit Leeven,
hier in d' Möörgenrot.
Wäch de witten Strände,
wäch de bleuend Strüük —
sünd blods noch iistern Wände,
Natur ümto is süük.
Wor de Noordseewellen …
de Tied, de kummt nich wäär,
dat is as Kuusenkellen —
dat deit so gräsich säär.
Wor de Noordseewellen …
dat singt hier mehr keeneen —
man hört blods noch Vertellen,
dat dücht as harten Steen

 

   
   

Mien groode Leevde üm Klokk dree —
un dat an elker Läävensdach —
dat sünd dree moie Köpke Tee,
so recht noa Freesens Oart un Schlach.
Ikk hukel denn in d' Hörn bi d' Füür —
de Sprenkels tinkeln an de Böän,
föör sowat is mi niks to düür —
de Teetied givt mien Olldach Stöähn.
Hör ikk denn saacht de Kädel zirsen,
de Hund röäkelt sükk in d' Sofakuul —
denn is wiet wäch dat Joagen un Birsen,
denn bün ikk moal so reschkoap' fuul.

 

 
     

Süüch moal, wu de Wilgen bleun,
de an Schlööt un Padden stoahn —
ikk nööch di mit mi mit to goahn
un di an dissed Bild to freun.
Wu in de Sünn de Takken blenkern —
wor Porgen gluumen ut de Leit,
wor Jungkeerls mit de Paddstokk schlenkern
un nümms Natur wat Leeges deit.
Wor man noch weet, dat Heergotts Waark
in jeder Deel de sülvich Weert —
wor Gottvertroon noch so stark,
dat Düwel bitt sien eegen Steert.
Ikk much di geern dit Landje wiesen —
dat geit nich mehr — dat is to loat
de Minschen blods noa Doalers kiesen
un holln dat noch föör akkuroat

 

   
    Vöörjoahr …

Hörst du dat kroaken in de Takken –
un dat knistern in de Twiegen?
Dat Wassen hett de Bööm to pakken –
dat Gröönte will wär Kinner kriegen.
Fien spring’n de Bloaden in de Lücht,
sülvern schient de sieden Huut –
een Oahmen över d’ Land henflücht,
mit Schmoak van sööten Sönndachsstuut.
Dat düürt nich lang, denn schwääft de Klöären
as een Wulk üm Struuk un Boom
dat is een Häävensbildgeböören
dat schient as gülden Vöörjoahrsdroom –
dat lett as eene groode Reis’
up Wulkenscheepen wunnerboar
hen un retuur in d’ Paradeis
da Utstiegen faalt den sünner stuur.

 

   
      Pingstbööm

dat sünd Wulkendrööm —
wenn licht de klöärich Schleufkes fluttern,
wenn överall de Dampröß’ ruttern,
wenn gröön dat Land van Früchten schwoar,
denn is us Plattland wunnerboar.

Wenn in de Kaarken läävt dat Lääven,
wenn jeden Heergotts Word versteit —
wenn denn noch hell un wiet de Hääven,
denn spöört Minsch, dat Tied wiedergeit.

Wenn hoch de Schwoalfkes in de Lücht,
wenn de Störk sien Kinner hööcht,
wenn Di tomoal de Freud anflücht,
denn weet, dat Di dat Lääven nööcht.

.

   

Novemberküst …

Griese Lücht un griesen Hääven —
griesed Woater, Stöörmbelääven,
dat schüümt un schakkert an de Kant —
ritt Stükken rut ut haarstich Land.
Kikkt as een füünschen Woaterkeunich —
mit Wellens Kroon as Oogen gleunich,
blääkt as een Koppel dörgoahnd Ossen —
deit schnuuven ut sien Woatermuul —
is stark as hunnerddusend Vossen,
wenn he kummt ut sien Woaterkuul
un rekkt sükk hoch to Bargenhöächte —
spüttert rein de Wulken natt —
koam blods nich noa in siene Nöächte
un goa hum bäter man ut'd Padd.

 


Novembertied …

De elmte Moand is dat in d' Joahr,
de vöörletzde siet ole Tieden —
man sücht in disse Nääveldoagen
nachtens de griese Kerl woll rieden.
As Schimmelrieder hett hüm wall
ool Stormens Theo all beschrääven,
un Minsch begript nich wat dat schall —
wat dat bedütt, föör Minschens Lääven.
De Minsch as lütji Eerdenkruper
benöömt sien Waark un sükk as "Super" —
doch "Super" man, dat is he wohl
bi Schlukk un Beer un Alkohol.
Wat aal dat anner hier angeiht —
Natur un goode Welt bewoahr'n
de Mohr doch in de Mengsel schleit,
wiel — Minsch hett dor doch laang verlor'n

 

Olldachsmörgen …

Wat wullt Du Welt, eelich van mi —
wat hevv ikk, wat ikk di kann gääven?
Ikk bün blods ikk — bün bi mi bi,
un hevv doch blods mien bietji Lääven.
Is di dat wüggelk soveel weert,
dat du mi lettst in d' Hääven kieken?
Häst di bit nu nich an mi keert,
un leets mi dwarß dör d' Lääven strieken.
Wat schall nu dit "di üm mi sörgen" —
dat lett mi rein wat striepelich,
as wenn du weetst, wat dor in Mörgen
all up mi wacht rein grieselich.

 


Teetied

Dat is jüüst, as ov mi een Engel
över mien Haart strullert hett —
sää mien Opa heel blied,
wenn he sien Köpke Tee
up de Kökendisch sett.
So is mi dat ok,
wenn mi wat Goodes geböört,
wat eenzich de Hääven
un nich denn Düwel tohöört.
Ikk spöär, wenn dat kummt
un dat kummt up mi doal,
denn steit mien Sinnen so fast,
as een eekenen Poal.
Dat is as d' verwachten
van Moder Natuur,
wenn see in winterlich Nachten
licht iisfast in suur.
Dat is as wenn Voagels
dör de Vöörjoahrslücht glieden —
denn rüükt man dat Gröönen
ok all van wieden.
Dat is as wenn Sömmers
de Sünn ünnergeit —
un de neeä Dach üm Oost
allwäär sien Füürboagen schleit.
Dat is, as wenn de See
dör dat Schliekland strikkt —
un de Woaterhund neeschierich
över de Sandhümpels kikkt.
So is mi dat hier,
in us Vööröllern Land —
dat is mi so schier,
as an keen anneren Kant.

 

Doon un verwachten

Sülvern blenkert dat sieden Geflecht
in Struukwaark un knullige Bööm.
Dat is een verwachten up vergoahn un gerecht.
Dat is as een hilliged Waark antosehn —
stüürt Waarmte di deep in dien Haart.
De Wind drifft de Klöären vöörbi,
de Bloaden krüseln andoal up de Grund —
de Takken stoahn noakend in d' Lücht,
moaken dat Läävens Geböören rund.
De Stää is noch gröön
wor fief Foot deep dien Moderhaart licht.
Bedankt sächt dien Haart för wiesen un doon
un luurt up de Tied de vergeiht.
De Padd vöör di is schier un schoon.
Dat stuure Bedenken noa achtern verweiht —
du dröffst nu wäär danzen un dröffst di wäär höögen.
Dröffst lachen un di an d' Lääven vergnögen,
wiel du weets dat allns di blääven is —
ok wenn dat keeneen mehr so sücht.
Du büst di heel säker — du weets dat gewiß,
dat dat wat vergoahn is nu över di flücht.

 

Schokkelpeerd un Iserboahn,
de har ikk doch to geern.
Dat schriev ikk an de Winachtsmann —
ok wenn ikk blods een lütte Deern.
Ut Puppkers moak ikk mi rein nix,
ikk droach veel leever Büksen —
mien Opa sächt allmoal to mi,
du warst 'n heelen Fixen.
He timmert näämich bi de Peer
de Iisen an de Footen —
noa d' School goa ikk bi hum in d' Läär —
wur Schmitt, een heelen Grooten.
Doch eers noch speel ikk Iiserboahn
un schokkel up mien Peerd —
wenn mi denn de Winachtsmann
dat Hillichoabend beschert.

 

Rüükst Du nich de Schnee in d' Lücht —
süchst nich de Engel, de dor flücht —
hörst nich de Wihnachskeerl saacht leustern,
bi sien dör dat Düster steustern?
Schnüsterst Du nich all sied Doagen —
un troost Di nich, moal noatofrogen
ov bi de Wihnachsschenkeree
een Dreerad is — villicht heel nee …
Een Schokkelpeerd, dat weets Du all,
steit in Sünnercloas sien Holltpeerstall —
un Moder is stiäel an Verstääken
wat Du so krist to antotrekken.
Een Iiserboahn ut schwaarted Blikk
de moakt denn vull Dien Kinnerglükk —
un föör Dien lütji Lekkerschnut
givt dat noch sööten Wihnachtsstuut.

.

Schnee in d' Lücht un Iis an d' Grund,
de Winachtskeerl sien rode Nöäs
de moakt dat Winachten eers bunt —
hett in sien Boart Iiskrüllers hangen,
hett Jank up düchtich heeten Grog —
deit tüschenin noa d' Buddel langen
un hett dat dorbi düchdich Drokk.
Sien Peerd dat word all schwaart föör Hitt,
dat dampt as een Kanonoaben —
nix is mehr to sehn van Witt,
as dat he losfahrn is dor boaben.

 

     

Bold is d' sowiet . . .

Winachtsoabend — hillige Nacht
de Engels fleegen man so sacht
man sücht — kikkt man rechttieds to'n Hääven
dat Jesuskind sien heeled Lääven
de leev Gott hett all'ns to Papier
wat wi so doan hevvt — dor un hier
dat givt he nu de Winachsmann
de kikkt sükk dat mit Schmüstern an
moakt ov un an moal dulle Oogen
as kann he neet so recht an glooven
wat he dor allens lääsen deit
dor brukt he woll de Rut' ut Reit
nu luurt wi dat de Nacht anbrekkt
un he us wat in d' Sakkje stekkt
un dat de Engels us bewoahrt
vöör Winachtsmann sien Rutenfoahrt

 

   
 

De Tied, de löpt ...

Heel sinnich geit dat Joahr to Enn' —
dat Winachtsfest steit kort bevöör.
Nich mehr laang is dat noch hen,
denn steit de Winachtskeerl vöör d' Döör.
Hinnerk schuult sükk achter Moders Kleed,
Grit verkruppt sükk ünner d' Disch —
de Hund de huult een Winachsleed
un de Katt frätt de Sylvesterfisch.
Opa tellt sien Hannewakker,
ov de noch bit noa Neejoahr rekkt —
Oma froacht de Stuutenbakker,
ov ok sien Klöben dit Joahr schmekkt.
Voader de hett groode Sörgen,
sien Cloaskostüm sünd Lokken in —
sükk eenfak dat van d' Noaber börgen,
dat kummt hüm nich so fell in d' Sinn.
An de grööne Dannenkroon —
dor an de hooge Deelenböän —
dor braant nu all de veerde Keers
un sächt, bold kummt de Heergotts Söähn.
Drüm lächt bi d' Kant, wat jo bedrütt
un hööcht jo an dat Häävenswaark.
Fiert mit hum doch eenfach mit —
un goaht dorto ok in de Kaark.

 

   
   

Dat kummt as dat kummt …

Stappt rin in de Dach,
loat'd suusen dat Güstern —
jeden schall'd moaken as he dat mach,
un schull sükk verdroagen
mit Broers un mit Süstern.
Schull vergääten dat Targen,
un dat düll weesen wäägen de annern hör Moaken,
ok wenn see sitten up Bargen
van nich verdeent Soaken.
Denkt stilkens bi jo —
in Lächten un Düstern —
over aal dat Gedoo kanns eelich blods schmüstern
un blied weesen in dat säkere Weeten,
dat disse Beschüten sükk dör hör Doon
eens gooden Doachs denn sülven ovscheeten

 

   
   

Besinnen an vergoahne Tied

Spöörst Du dat weih'n ut Süüdsüüdwest?
Süchst Du de Wulken sinnich trekken?
Föölst, wu de Sünn hör Waarmt to best
mit lüchten krupt in alle Ekken?
Hörst Du dat in de Reiten rüscheln —
rükst Du de hönnichsööte Röäk?
Steist föör de geele Ginsters Büscheln
un dröömst Di hen in Moders Köäk.
Schmekkst tomoal de Roomes Blööm
up gülden Tee in witte Köpkes.
Dien Sinnen geit noa Krööger Röpkes
un nippt an iisichkollen Kööm —
de gleunich Törf in d' oapen Füür,
de witte Stoff föör blanke Schieven —
wat geevst Du woll — niks wee to düür —
föör eenmoal noch dor hentodrieven.


   
 

Dat jüngste Gericht

Butendieks schakkern de Mööven,
de Hääven griest in Luv un Lee —
dat schient, as wür he dorup tööven,
dat Neptun sticht ut ruuge See.
De Seekant is nich mehr to kennen —
keen Strääk deelt Woaters Welt un Lücht,
Ünnern un Boaben is nich to trennen —
de Stiem vergrellt in d' Land rinflücht.
In dönnernd Bulgen schleit dat Woater
hoch an Diek un Hoabenmüür —
un keen tweemoal Oahmen loater
dor hoalt de Düwel sükk sien Hüür.
Annern Mörgen is in de Welt
een häävenshooge Stillichkeit —
nümms is mehr dor, de wat vertellt
van Minschenwaark un Hillichkeit.
Blods up de Warft, mirdenmang dat Natt,
rekkt sükk de Kaarktoorn in de Lücht —
un boaben, ut dat böäverst Gatt,
de Pasters "Help" in d' Hääven flücht.


   
    Moandachmörgen …

Mestenschkarpe, froolüüweeke
Wulken trekken saacht an d’ Hääven —
dat is, as har de Herrgott mulken
sien bestich Koo, dormit wi lääven.
De Lücht sücht ut as junge Leev —
so trillerich vull Ungedüür,
dat is, as wenn Natur us dreev
dör jeden Kolk, dör elker Müür.
Ikk kann d’ nich hollen, kann d’ nich loaten —
dat drivt mi an mien Föölen lang,
ikk kriech soveel an Spöär’n to foaten —
mi is üm Mörgen nich mehr bang …

 

      Diengsdachmörgen …

Wat wullt Du, Welt, eelich van mi —
wat hevv ikk, wat ikk di kann gääven?
Ikk bün blods ikk – bün bi mi bi;
un hevv doch blods mien bietji Lääven.
Is di dat wüggelk soveel weert,
dat du mi lettst in d’ Hääven kieken?
Häst di bit nu nich an mi keert
un leets mi dwarß dör d’ Lääven strieken.
Wat schall nu dit di üm mi sörgen —
dat lett mi rein wat striepelich,
as wenn du weetst wat dor in Mörgen
up mi wacht rein grieselich.

 

   
 

De Hüdelbakker

De Buur de steit in d' Burseldör,
kaut sinnich up sien Hannewakker —
he luurt up een poar Mörgenwöär,
denn glieks kummt Helmuth Hüdelbakker.
Brengt Kook un Wittstuut — ok mit Krinthen,
dat ok de Sönndach Sönndach is —
van d' Buur kricht he denn sollten Schinken
föör sien Tohuusens Middachsdisch.
As see denn allens ovgehüdelt,
sünd plietsch dör Hüüt un Güstern lopen —
de Bakker een Huus wiederkrüdelt,
üm dor sien Schwaartbrod to verkopen.
An mennich Stää moakt he Hollstop
üm siene Woaren antopriesen —
moal geit dat flink un in d' Galopp,
moal mutt he ok wat anners wiesen.
De Hüdels as sien Bakkerwaark,
de sünd bekennt in d' heel Kuntrei —
doch ok wonnsanners is he stark,
dorvan tüücht mennich Kinnerkrei.

 

   

Moders Kindheit

Hör Kindheit wee een Aarbeitslääven
dat moot ikk jo vertell'n
deen see blods moal de Nakk hochhääven
fung Omoa an to schell'n
Mit Mesten de see hör begoahn
keem see so recht in Wut
mit Füürhoaken half dod hör schloan
dat mok eer ganniks ut
Bembessen bunnen see doagenlang
un mussen de verkopen
wat ween see mennichmoal so bang
schnaas över d' Moor to lopen
Wenn see denn noa Huus to keem'n
wee dat all foaken bannich düster
hör Moder dee hör d' Geld ovnähm'n
wat see verdeent harn mit Geknüster
Un nich blods knoiin mussen see
see mussen ok noch klauen
un wenn een sää — dat do ikk nie
denn de see de verhauen
Wenn Mannslüü, de wat beeden kunn'n,
moal Lüst harn up 'ne junge Deern
har'n in Omoa see de Rechte funn'n
de geev hör Wichters dorföör geern
Un wenn de Deerns bi anner Lüü
verhüürt föör Tüüch un Fett
man hör denn moal noa Huus henleet
betoal'n see ok noch föör dat Bett
Wenn ikk nu Düwels Bild schall schrieven
denk ikk an d' Bernuthsfelder Moor
dat dücht mi as Gespensterdrieven
ikk wünsch mi — dat wee aal nich woahr
Drei di vandoach doch hen un her
un seech wat so in d' Welt geböört
de Minschen goahn netso tokehr
as hevvt see nie ut niks wat lehrt

   

De Tied

De Tied de kummt,
de Tied de geit
ok wenn de Tied
up Tied doalschleit
loat Tied sükk
up de Tied besinnen
denn kanns mit Tied
de Tied gewinnen

 

   
   

Een neeän Dach

De Steerns de lüchten hell an d' Hääven,
net as de Süchten in us Lääven.
See tinkeln as dien blenkernd Troanen,
wenn di dien Haartblood överlöppt —
see trüllern över Wulkens Boahnen,
wiel Dach sinnich de Dach verschlöppt.
See seilen sinnich up de Grund —
dör d' Sünnenlucht rein tinkelbunt —
hangen sülvern an Bloaden un Takken
un drüppeln ok woll in dien Nakken.
Du spöörst, dien Blood faangt an to ruusen
un lett di dör de Doagen suusen —
du weetst dat niks di hollen kann
un geist de Dach mit Höögen an.

 

   

Besinnen an vergoahne Tied

Spöörst Du dat Weih'n ut Süüdsüüdwest?
Süchst Du de Wulken sinnich trekken?
Föölst, wu de Sünn hör Waarmt to best
mit Lüchten krupt in alle Ekken?
Hörst Du dat in de Reiten rüscheln —
rükst Du de hönnichsööte Röäk?
Steist vöör de geele Ginsters Büscheln
un dröömst Di hen in Moders Köäk.
Schmekkst tomoal de Roomes Blööm
up gülden Tee in witte Köpkes.
Dien Sinnen geit noa Krööger Röpkes
un nippt an iisichkollen Kööm —
de gleunich Törf in d' oapen Füür,
de witte Stoff föör blanke Schieven —
wat geevst Du woll — niks wee to düür —
föör eenmoal noch dor hentodrieven.

 

Still Freedach

Still Freedach is d' in Minschenhuusen
nümms froacht, wat dat woll up sükk hett
aal loaten's d' Spoaßvergnöägen suusen
nümms sücht de Heiland dor an d' Brett

Keen een de sücht sien blöderk Düür'n
keen een de föölt sien Pien in d' Haart
see schmieten Biller an de Müür'n
vergääten — witt is hellerder as schwaart

Jeden meent mit veel Spektoakel
deit he Minsch un Eer een goodet Waark
mit Stillheit un wat minn Gekoakel
is d' wat man deit, noch moal so stark


De "Stillich Freedach", de so heel gannskeen wee,
de hett us nu wäär sien Pukkel todreit.
Doch liekers is Nümms, de dat beröört —
un Nümms de dor froacht, wat dat geböört..
He word stilkens luuder, Joahr so föör Joahr —
hett föör Arger nu all wittklöärich Hoar.
In elker Kuntreien in de Gott hett wat wiest,
dor ward laarmt un schkandoalt
dat de Düwel all över de Dakkskanten kiest.
Dat hett heel keen Moat mehr —
dat löppt hitzich över —
un Nümms de dor sächt, ikk stoa dor nu dröver.
Dat Gülden un Samten dat hett heel keen Oart —
un man deit so, as wenn man in Gott sien Kohort'.
Dorbi maarkt Nümms - un dat is so dull —
dat us Heergott van dissed Gedoo
de Schnuut hett laang vull.
Een krinthenkatholschen Grootvoader Gräsich
klautert as maal dör dat Gejauel —
wiest een büld Minschen, dat see blods döäsich
un de hörn ok noch up dat verloagen Gekauel

 

      Vöörjoahrsoahmen ...

De Blöömen de stoahn all sied Doagen in buten
see wiesen hör gröönen un wittklöärich Schnuten
dat is een Teeken van Vöörsömmerstied
denn nu is dat Fleuten un Sing’n nich mehr wiet
dat Fleuten un trillern van Bekassinen
dortüschen dat gurren van Duven
so as düster Rosinen
dat de Schwolfkes seilen so licht dör de Hääven
as deit dat hier ni nich een Iiskoole gääven
dat de Wilgenstruuk gääl as een Hönnichpott lett
un Voader in d’ Tuun de eersten Frücht all insett
dat dat Woater wäär Woater
un nich iisfast mehr steit
un de Buur sien Märsfolt över dat Rövenfeld schleit
denn köänt wi wäär trillern, denn köänt wi juchhein
un köänt us an Moder Natur wedder frein

 

   

 

 

  Dat Haart in de Büks

Is di ok so grieselich
so komisch krüüz un quer
ikk glöv dat kummt ganz säkerlich
van Winachen all her

Man sücht dat all een heelen Tied
van Dach to Dach mehr blenken
een heel lütt Sett — denn is d' sowiet
de Winachsmann de deit di wenken

Du sülvst weets woll üm dien Geschichten
un hoapst dat d' nich aaöl schräven steit
in Sünnerkloas sien Stroafberichten
wenn d' denn an d' verdeelen geit

Bit d' sowiet is mutts d' dormit läven
dat du nich weets wat man di lett
kanns blods hoapen dat in Hääven
een is de ok moal wat vergätt

Wenn d' Hillich Nacht denn wääden is
kanns wäär heel blied utkieken
häst spöört dat di de hillich Christ
bedoacht hett as siens glieken

 

   
      Een sünnerboaren Tied

Överall hört man de Engels ööven.
Heel fiin un heel saacht,
dat see nümms stört.
De Kinners up d' Eer
köänt all nich mehr ovtööven,
wat dat an Winachen woll so geböört.
In Schuven un Schappen,
in Winkel un Hörns
lett Moder Bott för de Winachsmann.
Un ünner de düster Kellertrappen
Dor haangt noch wat för sien Gespann.
Groot Hinnerk, de kann dat nich loaten,
stilkens to luustern un hentofoaten.
Stine de wüür dat joa ok allsto geern,
doch dorför is see to lütt de Deern.
Wenn Opa dat woahrt,
deit he woll moal schellen —
un sächt, he wüür dat de Cloaskeerl vertellen.
Doch liekers deit he de Oogen tokniepen —
he kann doch sien Enkels
nich an d' Hääven verpiepen.
Voader hett rein keen Tied för de Froagen —
he mutt achter de Pinunsen anjoagen.
Denn ok dat hett sükk ännerd in disse Welt —
Freud up de Eer,
de givt dat blods noch föör Geld.

   
    Nu is d' nich mehr laang hen …

Wenn dat üm veer all düster word
geit sinnich woll dat Joahr to Enn'n
tomoal schleit up de Himmelspoort
man sücht de Engels rönnen

Hier is de Büdel noch nich vull
dor sünd noch heel keen Päpernöten
Winachsmann kikkt all rech dull
wiel see nu nödich losfoahrn möten

Överaal dat Tüchs verstäken
wat see an Hillichoabnd verdeelt
moot man ok moal de Aarms langrekken
wenn hier un dor een Ledder feelt

Wäkenlang word Stuten backen
dat Himmelsfüür geit ni nich ut
de Engels hevvt keen Tied to schnakken
see kennen blods noch Winachsstuut

Winachenoabend is d' denn sowiet
de Lütten rönn'n aal hen un her
Minüten wordn to'n langen Tied
dat Töven deit all richtich säer

Wenn denn tomoal de Dör up geit
de Keersen sünd an lüchten
wenn Winachsmann denn vöör een steit
much mennicheen woll flüchten

Is ok so'n spierke Angst dormanken
de Oogen blenkern doch as Sterns
wenn ut d' Winachsmann sien grode Pranken
Geschenken koamt föör Jungs un Deerns

 

   
  Man much dat woll weeten …

De Stuvendör sükk nich beweecht
dat Schlöädellokk verhangen
man meent, dat dor de Engels fleecht
in Kinnerhaarten söötes Bangen

De Fenster wiesen in d' Appeltuun
villicht kann man wat spitzen
de Gröttern sünd vöör Neeschier duun
see doon sükk rein erhitzen

Möächt see noch so foast sükk quääl'n
sükk an dat Müürwark hochtotilln
stoadich deit een Stückji fääl'n
an dat — wat see woll weeten willn

Man sücht dat blenkern in de Schieven
sinnich geit een hen un her
nich weeten wat de binnen drieven
in Kinners Kopp geit dat tokehr

So moten see sükk still bemööten
bit dat an to pingeln faangt
Geschenken — Kringels — Päpernööten
Knecht Ruprecht ut sien Büdel laangt

 

   
      Een Froach blods ….

Häst Du allmoal een Doaler sehn –
ov ut Kopper, ut Sülver, ut Knoak ov ut Steen,
de ut een Siet blods bestunn, un anners ut niks?
Näää, sächst Du un kikkst mi gluubsch an –
dat ward dat net so nich gääven,
as ikk nich mehr glööv an de Winachtsmann.
Dat schall woll nich wääsen,
dat givt dat ok nich –
dat lücht di in, un verdrifft di dat Grääsen –
dor twiefelst du nich.
Bi d’ Lääven
dor schienst du dat anners to hollen –
dor glöövst du
dat givt blods Sünnschien un Lücht.
Du süchst nich de stäävich Verneeler,
du maarkst nich de ungliek Verdeeler
de aal dat Goode in Stükken hau’n,
un denn an di särgen, man dee hör beklau’n –
de vöör Gewalt de Tied verbeegen
un mit een Schmüstergrienen de Welt bedreegen.
Mit sükkser Oart Meenen
seilst du mit Schlachsiet an d’ Lääven vöörbi -
deist di noch up de rechter Siet wähnen,
wenn de Dod di all kreit sien Kikeriki.
Holl still,
blods solaang as een Oogenblenkern,
drei de Doaler moal üm –
denn süchst du de Tied mit de Welt rümschlenkern.

 

   
   

Pingsten …

Pingsten — wat is dat föör een Spiegöäkenkroam —
schleit mi dat in d' Dörpkrooch tomööt.
In d' Hörn hukeln twee Heeren und sitt eene Doam,
mit so komisch noa fröer utseegende Hööt.

De vertellt wat van Pingsten
un wat de Minschheit verwacht,
wenn vöör Gericht an denn jüngsten
Dach Gotts Hoamer doal kracht.

Eers hörns gannich hen,
de Mannslüü in d' Krooch.
Beer un Schlukk sünd hör nörder,
schiens is dat genooch.

Doch tomoal word dat still —
de Lücht de word schwörder,
as wenn dor van boaben
een Boartkeerl wat särgen will.

Un Jeden versteit dat —
oahn dat groot wat geböört,
dat is as een Schienfatt,
dat den Hääven tohört.

Nümms froacht mehr noa Pingsten,
un wat dat schall heeten —
sülvst denn Geringsten
hett tomoal een reinerd,
een anner Geweeten.


   

...vun Hans Jörg Hartmann

 

Minsch in't Net — homo sapiens audiovidens

Wat plaagst du di af op de Söök nah „aktive Frietied“
Und wat verlangst du nah eenmalige Unnerholung —
Orer meenst du du kunnst rut ut dat Net vun Animation

Melkfett för dien Seel — dat hundertste Mal „Wetten dass“.
Jede Weekenend een Weeg vull Kitsch för dien Hart —
Du brukst doch blots de Knoop to drücken —
Blot so frie ween di een Programm uttowählen

Du, Minsch, büst al siet eenige Tied in de Laag
So tehmlig 60 Programme mit Kabel und Parabolantenn
In'ne Stuuv di to haalen

„Home sweet home“ — wenn Stefan Raab und Sabine Christiansen
sik üm Inschaltquoten strieden —
orer givt dat een de dat afstrieden will
dat parallel to de Tahl vun Programme
ok de Minsch sein Mündigkeit und Frieheit mitwassen deit

So wardst du, Minsch, di bald vun dien sülvstverschuldte Unmündigkeit afheeven.
Kannst du doch hüüt al allens und jedet di överall halen —
Plaanst du doch seeker dat Paradies op de Eerd

De groote Kommunikator und alltied uns lockende Bildschirm
Gifft uns dat söte Geföhl
Een allweeten Minsch in de Midden vun't Universum to ween

Nienich weerst du, oh Minsch, so inbett' in de Plaans vun de „Maakers“ —
So is dat wull rechtens, di ok in tokamen Tieden
Ohn' Twievel „homo sapiens sapiens“ to nömen?

   

 

Kinnertied — „ ik wull, wi weern noch kleen, Jehann ...“

Wenn mi dat Gedicht in de Handen wedder fallt ...
Geiht mien Denken torügg — nah de Kinnertied bald:

Speelen an de Beek, op de Straat, an de Treen —
Wiet und siet keen Auto to sehn.
Buddeln in de Sandkuhl, Lagerfüer —
Keen Geld, wat to koopen — allens is düür.

Und speelen in't Holt, bi de Böken und Eeken —
Dar kunnst di an besten mang versteeken.
Dat regent ? Maakt nix! Rop op de Böhn —
Dar in't Heu is't drög, so warm und so schön.

Orer mang de Tiern speelen in de Stall —
Und Football op de Lohdeel — een Röv is de Ball.
Morns ruut ut't Bedd, heruut ut dat Huus.
För de Mudderdag plöckst een schön bunte Struuß
Mit geele Osches und witte Kuckucksbloomen.
De Kinnertied, de löppt as'n Droom.

Weer dat allens? Oh nee ok doch — dar weer doch no' mehr!

De eersten veer Jahr'n in uns' eenklassige School —
Mit fiefundtwintig Kinner — de Schoolbarg hendal.
Dat weer di doch'n bannig schöne Tied.
So'n School givt't hüüt nich mehr — wiet und siet.

Und laterhen dat Gymnasium in de Stadt.
Dar harrst, keemst vun't Dörp, „Naturburschenrabatt“ —
Und kreegst doch Abitur — as eerste ut dien Dörp.

Of dat allens weer? Jungedi — dar weer doch no' mehr!
Op't eerste Fahrrad de Schoolbarg hendaal —
Karrioolst mit Karacho gegen'n Telefonpahl.
Tüüg und Kopp kaputt, dat Fahrrad — bleev heel.

In de Treen bi't Baden bald versaapen.
Mit de Bull op de Kuppel üm de Wett loopen.
Mit söventeihn dat eerste Auto — een lüttje Isetta.
Föhrerschien harrst nich — ohne weer veel beter.

Nu denk ik torügg — und sehg blot dat Licht.
De düsteren Daage — as geev de dat nich.

Mi geiht dat wull männigmal as in't Gedicht
„Ik wull, wi weern noch kleen, Jehann...“
De Welt wardt mi lütter vun Jahr to Jahr —
Doch wer will, de kriggt ok veel Schönet to sehn.
Hei — höög di — t'kummt Sünnschien nah't Weenen!

 

Keen Bang!

Een Leeven fraagst du? Mien Jung, wees nicht bang!
Dar kummt di wiss noch wat achteran!
Du spikeleerst — hest nix to hopen?
Und nu kriggt dat Bangen di doch tofaten?
Dat Leeven — si man ruhig — mag wull keeneen geern laten.

Dat Leeven nah de Dood —
Givt et dat orer givt et dat nicht?
Kummt nix achteran as dat letzte Gericht?
Ik avers segg di: dar kummt wat achteran.
Warum ik dat glööv? Hör mi mal an!

Verleeden Week — bi't Opregeln vun de olde Kommod'
(dar harr keen vun uns rinkeeken siet Oma ehr Dood)
do fulln mi' n Dutt olde Familienbiller in' ne Handen.
Und wat ik dar sehg, geev mi bannig veel Moot.
Mien Unkels, mien Tanten, lütt und ok groot.

Urgrootmudder, Mudder — as lüttje Göörn.
Ik keek se mi an — und musst mi verfehrn:
Se sehgen je ut as mien eegen Deern!
As dien eegen Süster so mit neegen orer acht!
Ik musst spikeleern — und denn heff ik lacht.

Un denn — nah'n lütt Wiel — do wusst ik Bescheed!
Mien Urgrootmudder in ehr Kinnerkleed —
Se leevt wieder in mien Mudder und mien eegen Deern.
Keen Bang darum, Jung, för de letzte Stünn' —
Ok du, du leevst wieder in dien Kinner und Frünn'!

 

 

 

„Bombenstimmung auf dem Tennisball ...“

Op de alljährliche Ball vun de Tennisclub
Geev dat een „Bombenstimmung“.

Bombenstimmung ...

Wat is dat?
Wat seggt dat?
Wat schall dat bedüden?

All de Gäste hebbt sik freut –
So wat Schönes hebbt se lang nich beleevt.
So' n Bombenstimmung.
Bomben. Wat sind Bomben.
Stimmung.

 

Hüüt is Weltkinderdag 2004

Kaffeetied — ik sitt in de Gaarden — villicht de letzte schöne Sünndag vun't Jahr.
Över de Gaardentuun flüggt av und an
een Swall vun vergnöögte Kinderlarm.
In uns Husumer Slotpark speelen sachts över 1000 Kinder.
Hüüt is Weltkinderdag 2004.

An de Häven drieven 'n paar düstere Wulken mit de Wind.
In Darfur in'n Sudan hebbt Mürderbanden över 50 Duusend Minschen ümbrocht.
Ok mennige olde und 'n Barg lütte Kinders weern darbi.
In de UNO reeden se al 'n paar Weeken daröver. De Kinder starven wieder.
Hüüt is Weltkinderdag 2004.

In't Sassenland und in Bramborg sünd hüüt Landdagswahlen.
De NPD trukk ehrgüstern in Annaberg/Sachsen
mit swarte Schoh und 'n groote Düütschland-Flag dörch de Straaten.
Vörbi an een Flaag Kinder vun een Kinderhort.
Op de Schilder stunn Swart op Witt: "Wahltag ist Zahltag!
Arbeit für Deutsche. Wir sind das Volk."
De lütte Kinder keeken mit groote Oogen.
Weltkinderdag 2004.

In de Irak is Krieg. Blootjunge amerikaansche Soldaten,
irakische Mudders und Kinners starwen vör loopende Kameras.
Dat roode Bloot löppt över de stööwigen, geelen Straaten.
Bi uns rundum blöhn roode Dahlien und geele Sünnenbloomen.
Weltkinderdag 2004.

Präsident Bush will geern wedderwählt warden. He seggt:
"War against terrorism" hett de Welt sekerer maakt.
In wat vun een Welt leevt Präsident Bush?
Wat vun een Welt meent he wull?
Hüüt is Weltkinderdag 2004.

In Düütschland gift dat rund 700 000 Millionäre,
lees ik in de Zeitung.
Und över 1,3 Millionen Kinders in Düütschland
leeven in Armoot, steiht dar. Und dar steiht ok:
Düütschland is een kinderfiendlichet Land.
Över de Tuun bruust dat Kinderlachen vun den Slotpark.
Hüüt is doch Weltkinderdag 2004.

 

  Winterdag — war blifst du warme Sünn?

Bleeke Ruugriep deckt de swarte Grund
Witte Sünnschiev wiest sick mang de griesen Wulken
Geelbruun lett de letzte Rosenblööt
Südsiets an't Huus 'n truurig Kopp dalhangen:
Winterdag — keen Blatt keen Vagel rögt sik in 'ne Boom
De leewige Natur — se liggt in'n Winterdroom

Daakige düstere Daage — een nah'n annere krüppt darhen
Woans süht Summer ut? Woans rüükt bunte Bloomen?
Keen Leewen wiet und siet — wa mag't uns morn woll gahn:
Winterdag — de swarte Amsel in'ne Gaarden
Kleit luutlos na de letzte Worm

Noch dichter ward de griese Daak — deckt allens sinnig to
Keen Kant keen Farf keen Aart keen Leewen
As wenn't keen Ünnerscheed schall geewen:
Winterdag — fritt Luft und Licht
War jüst noch weer de witte Sünn
Is bloot en Droom vun bleeke Sicht

De korte Dag hett nu een End
Of Nacht of Dag — is allens um und bi:
Winterdag — de krüppt di klamm dat Lief herop
Pass op — dat Griese fritt di liesen op!

So lang noch duurt de Wintertied
Bet allens grön is — warm und blied
Ik will mi op de Sünnschien freun
Op't gröne Gras op bunte Bloomen:
Denn büst du, Winterdag, vörbi!
Bet darhen will ik mi Summer dröömen!

...vun Clara Kramer-Freudenthal
     

Een Feldblomenstruuß

Kuurnbloomen hebb ik sehn an Feldrand stohn,
dortwüschen bleuh knallrood de Mohn.
Een Bild as in mien Kinnertiet,
kann 't nich vergeten, wüür so blied.

Woneem ik dat sehn hebb, müchs du nu weten?
In Hulsteen is't ween, harr 'k dor man seten.
So twüschen Flensborg un Quickborn
an'n Feldrand, bi dat bald riepe Kuurn.

Mien Hatt, dat sleug heuger, so hett mi dat rührt.
Mit blitzblanke Ogen vörbi ik bün führt.
Woneer harr ik so wat Smucket mool sehn?
Gott Voder, ik dank Di, uns Ier is so scheun.

Mit een Slag wüür mien Kinnertiet dor.
In'n Kuurnfeld stünn ik, de Wind strokel mien Hoor.
Een Feldblomenstruuß ik wüür dor to plücken,
de Ier kunn ik rüken, wenn ik mi dä bücken.

Larken sünd ut dat Kuurnfeld opstegen.
Se süngen een Leed, wat kunn ik mi högen.
Mien Struuß, he lücht gull'n, rood un blau.
Gull'n vun de Ohrn, noch natt vun Dau.

Stult leup ik no Mudder in't Öllernhuus.
Se frei sik bannig öber den Struuß.
Gans fast neuhm se mi in ehre Arm',
un mi wörr't üm mien lütt Hatt gans warm.

 


...vun Ludgerd Lüske

 

Juli — Sommertiet

Freuh schint dei Sünn all in'e Döörn.
Tau'n Middag meiht dei Buur sien Körn.
Änner Lüe feuhert fein mit' Rad,
sei freit sück äöver jedein mojen Pad.
Bi warmet Weer un gaue Luft
bruket wi blots dünne Kluft.
Dei Kinner balschket lut in't Waoter,
Die Groten freit sück äöver dat Geschnaoter.

 

August — laue Nacht

Maondschien lücht den Weg,
hei sien Arm üm ehr legg.
So kummt dei Leiv in helle Nacht,
den Patt hendaol gaoht sei sacht.
Wolang, dat weit kienein,
och, dat mutt uck kiener seihn!

 

Septemberende — Tiet taun Upstaohn

Vörbie ist nu dei Sommertiet,
mit den Harvst is dat so wiet.
Dat Upstaohn geiht veel beter,
dei Wecker piept'n Stünne löter.
Tüch an, äten, hen nao'n Bus,
dei Kinner gaoht ut Huus.
Morgens is et noch nich düster,
sei brukt noch kiene Lüchter.
Gleunig kump dei Sünn' an Dag,
nu weert uck woll dei leste wach!

 

Oktober — Harvstdag

Dei Sünn' noch achtern Buschke sitt,
morgens lett dat Gräs so witt.
Van dei Böme fallt dei Blöre,
dat giw den Harvste sien Kolöre.
Most du morgens dör den Näwel,
dei Verkehr is dann ein Äöwel!
Dat wöste Raosen up dei Straoten
maoket dann eiers recht verdraoten!
Argern kann ein dat so richtig,
man paß up, dat Leben is uck wichtig!
Laot dei Daoge wat sei sünt,
seih uck, wat dat Leben süß di günnt!

 

November — An't Grav

Van den hogen Karktorn klüngen dei Klocken up us doal.
Verwandte, Naobers, Frün, wie haren kiene Waohl.
Up den Karkhoff vör den Sarg stünden wie tau beern.
Use Tante, sei was van us gaohn, wie mösten sei nu eern.
Van den hogen Karktorn klüngen dei Klocken up us doal.
Ehr grote Klang füng use Truer, dei Sünne leet so faol;
Mit Gottes Sägen nöm dei Eern, wat sei maol geew,
Dei Globen, nao den Dot is nümms alleen, us bleew.

 

  Dör'n Dezember

Schnee und Rägen,
an'n düstern Hägen.
Glatte Straoten,
Lüe sünd verdraoten.
Frost und Iis,
dei Eern is gries.
In lange Nacht,
dei Droom is sacht.
Ein'n Wintermorgen
ganz aohne Sorgen.
Dei Sünn' an'n Wiehnachtsdag
dat is't, wat ich mag.

 

 

Wiehnachten 2005

Et is Wiehnacht vör dei Dörn,
buten is noch Larm tau hörn.
Man watt schall kaomen,
worup teuvet wi tausaomen?
Up den sachten Fredenwind,
kump her van't lüttke Kind.
Sien Fredensengel giff us Maut,
dat wi dei Not watt minnern daut.
In't neie Joahr schall Freden läben
un allens nao Gautheit sträven!

 

Januar — In'e Kölde

Dei Wind huult öwer'n Eschke,
hei fang sick in dei schwarten Büschke.
Dei Bäke flütt dör't iesig Euwer,
in dei Böme drückt dei Schnei dei Teuger.
Kien Deert rögt sick wiet un' siet
in die kolden langen Wintertied.

 

Februar — An't Füür

Witte Blaumen teiert dei Schieven,
kolden Toch kump dör dei Gliemen.
Dei Winter is upstunns an't Stüür,
kneustich Holt mot nu in't Füür.
Nu weers' woll warm van vörn,
man achter di, dor huult dei Dörn.
N'en lüttken Körn warmt us van binnen,
so kö'wi den Winterdag woll winnen!

 

März — Dei Droom van'n Maidag

Hoch, baoben sitt' dei Duuwen in'e Böme,
van warme Maidaoge sünt woll ehre Drööme.
So kump't ein manges vör,
wenn dei Sünn' warmt up dei Eer.
So is dat faoken üm disse Tiet,
kold un warm sünt Siet an Siet.

 

Aprilaobend — Kinnerbeddegaohnstiet

Dei Drüppen fallt van baoben daol,
sei draopt sück an den natten Paol.
Dei Planten, dei dor anne staoht,
sei bruket dat mit maot.
Aprilwear, oh wo natt!
Överloopen will dat Schlatt.
Dei Schnei driv dwarsk dörn Sturm, Aohneweer,
schall nich lange durn!
Dei Sünn' het sück verkraopen,
nu möt use Kinner schlaopen!
Annern Dag giv't bätert Weer,
dann giv dat kiene Drüppen mehr.

 

Mai — Neiet Läben

An' Maidag in dei Sünne
giw neiet Läben sine Künne.
Ut dei Grund, rischk herut,
wast dat neie greune Krut.
Vör den Gäwel up den Naogel
Hang' neien Kassen för den Vaogel.
Nao buten suust dei Kinner
un dei Oolen daut' nich minner!

 

Juni — Schachspill in' Urlaub

Tweiundartich Figuren Staoht dor an't luren.
Perde, Lööpers, Buren So'n Schachspill kann wat duren.
Torns, Käönig, Daome, dor geiht dat goarnich aohne.
Dat ganze Warkes treckt nu los,
of schwart of witt, wer is dei Baos?
Up maol is dei eine Käönig matt,
dei annere Daome het üm behatt.

 


...vun Jennifer Borchers

 

 

 

Mien Papa hett mie Holschen mokt

Mien Papa hett mie Holschen mokt
Met siene eegen Hann'n.
Mien Papa hett mie Holschen mokt
De tee ik so geern an.

De Holschen de süünd swatt lakkiert
Datt Schoopsföll datt is witt.
De Holschen de süünd swatt lakkiert
Door koomt keen Schooh nich mit.

 

Barbarakoken

Vertich Johr bünn ik von Huus weg,
Dat lüttje Döörp in Neddersassen,
Met gröne Weiden un swarte Acker umrum
Wo Mudder jeden Sunobend Koken backt,
door weer een Potkoken met Zitronenguss,
Barbarakoken heet de, ik weet datt noch.

In mien lüttje Wohnung in Manhattan
Ik go an't Internet ran, and google no Barbarakoken.
Hess datt sehn! Minsch door is dat Rezept.
Jo, over wat is "Mondamin"? Datt giff hier gor nich.
Is datt viellich "Cornstarch"? Jo wiss, de Koken woort watt.
Minsch, de smeckt over goot!

 

Mien Leevster is komen

De Klock is all ölben.
Ik sit bie't düüstere Finster
in mien lütte Stuv.
Enn Tass met frisch Kamillentee
Warmt mie de Hann'n.
Ik teih de bruune Deck
dichter over miien Kneen.
Een Bauk von Rumi ligg oopen vöör mie.

Alles is stüll.
De Fernseher is stüll.
De Komputer is stüll.
Datt Radio is stüll.
Buuten up de Grootstadtstrooten is datt ok stüll.
Langsom lees ik een Gedich.
Langsom geiht een Gedanken dooern Kopp.

Un denn.... datt Dinken hört up.
Ik höör de Stüll in'n Zimmer.
Ik höör de Stüll in mien Kopp.
Ik fööhl den Freed'n in mien Hart.
Ik bünn alleen,
un bünn doch nich alleen.
Mie is warm.
Alles is licht.
Mie beevt vöör Glück.

Mien Leevster is komen.

 


...vun Ute Biemüller
  Afstand

To neeg komen Wöör
daalsluukt
utspeen
breetpedd

Stück för Stück
hoochböört
openannerleggt

achter hoge Muurn
bemött mi nüms.

 

   
  Tiet

Veeltoveel Tiet
darmit tobröcht
allens to doon
wat ik schull

woveel Tiet
blifft noch
allens to doon
wat ik will?

 

   
  To laat

All mien Leef di to wiesen,
darto fehl' mi de Moot.

As ik't versöcht heff,
dar weer't all to laat.

 

   
  Vagelfrie

In diene Hann'n
as en Vagel
fedderpluusterig
seker
drömen

de Flünken spreden
as en Vagel
loos un leddig
flegen
gegen den Wind.

 

   
  Schaddenspringen


Af un an
wull ik geern
över'n egen Schatten springen

mehrstendeels
güng dat nich
dar weer keen Licht un keen Sünn.

 

   

Boom

Ole Telgen
böögt in'n Storm
praat
wegtoflegen

swatte Dodenvagels
küseln
Krallens
holen fast.

 

  Wegenleed 2006

Slaap mien Kind, slaap in.
Treck de Deek bit ünner't Kinn.
Slaap liesen, laat nix vun di höörn,
keen Minsch ward in dien Droom di stöörn.
Slaap mien Kind, slaap in.

Slaap mien Kind, slaap to.
In'n Slaap hest du dien Roh.
Dien Broder ward di nich verhau'n,
dien Süster nich dat Eten klau'n.
Slaap mien Kind, slaap to.

Slaap mien Kind, slaap still.
Keeneen wat vun di will.
Dien Vader ward di nich anfaten,
dien Onkel ward in Roh di laten.
Slaap mien Kind, slaap still.

Slaap mien Kind, slaap lang.
In'n Slaap hest du keen Bang.
Dien Moder hett keen Tiet för di,
süppt Kööm un Beer so blangenbi.
Slaap mien Kind, slaap lang.

 

   
  Iestiet

Lengen un Leef
lachen un lieden
truern un Tranen
minn all Möhen
all Föhlen
op Ies to leggen
Hart, wat wullt du!
Noch mehr?

 

   

Vergeevs

Twischen Frünnen
merrnmang sitten
fragen höörn
antern wull'n
ohn Wöör
achter Muurn ut Glas
wiet weg

 

   

...vun Silke Frakstein
  An mien Vadder

Ik wull mien Vadder weer noch dor
mit siene witten struwweligen Hoor.
Ganz heemlich, mien Mudder dröff dat nich sehn
seet ik obends op sien Kneen.
Ik weer sien Stolt un kunn allens mit em mooken
wo oft heff ik em sehn, heemlich hett he Koffi drunken.
He weer al so süük un keen schall dat weten,
een Johr loter kunn he nix mehr eeten.
Ober jümmers wenn he von Fünfhausen keem
weer dat inne Wohnstuuv wunnerscheun.
De Blomen, de ik nu an'n leevsten mag
bröcht he mit, Dag för Dag.
In alle Farben, o Kinners, wat weer dat blots scheun,
mien leeven Vadder, noch hüüt mag ik Fresien an'n leevsten sehn.
Bit toletzt hett he an sien Genesung glöövt
ober Jan Klabberbeen hett al töövt.
Hoolt em jedeen Dag'n lütt beten mehr
rünner von düsse scheune Eer.
Verteihn Dog hebbt se mit'nanner rungen
Denn harr de Swatte wunnen.

Ik denk an Di — Diene Püppi

 

      O du fröhliche

Wiehnachten, scheune besinnliche Tied?
Op'n Wiehnachtsmarkt stinkt dat no oolet Fett un Spriet.
De Kinner föhrt Karussel, dat köönt se in'n Summer ok,
ik warr ut den Kroom nich mehr klook.
Inne Stadt dor mookt se ne Parade
jedeen Sekunde is mi dorför to schade.
An jede Eck steiht'n Wiehnachtsmann
un kieckt de Göörn twoors fründlich an,
doch sünd se ganz dörcheenanner von düsse "Pracht".
Hebbt wi würklich bi den Rummel an de Kinner dacht?
Keeneen hett Geld, so ward vertellt.
Doch bi de "Brillis" dor stoht se Schlange
un Papi is bi't Betohlen nich bange.
Villicht fangt se in Tokunft in'n August al an
mit Iesenbohn un Marzipan.
Ik will ober in'n Oktober noch Gelierzucker hebben
un nich al op Pepernööt pedden.

 

   
    De letzte Ros

Dat weer en gediegen Johr —
veele vun miene Blomen weern eenfach nicht dor.
Erst keem de Küll, denn de Regen un achterno vun de Sünn mehr as Segen.
Mit de Geetkann weer ik jümmers ünnerwegens, kunn dat meist nich wuppen
de Blomen hebbt schüddkoppt över de poor Druppen.
Trurig hebbt se mi ankeken un denn keem de ersehnte Regen
Doch wedder weer dat veel to veel
"Ik wünsch mi nochmol Sünn" seggt de Seel.
Un denn Oktober, wat ene Pracht. De Sünn, se lacht den vullen Dag.
De Bööm de lüchten in alle Farven.
Un denn, op eenmol över Nacht, hett de Harvst mi de letzte Ros bröcht.
Piel waßt se no boben, as wull se seggen: "Kannst mi gern loben".

 

   
     

Harvsttiet

De Fleeg, de Immen sünd meud un matt,
en Swienegel tappert noch rüm, he hett de Tiet verpaßt.
Flietig is de Katteker. He stoppt de Nööt in alle Ecken
is mennigmol nich so licht, överall wat to verstecken.
Bi all dat Gewimmel bi de Deerten
köönt wi Minschen den letzten Sünnenstrohl geneten.
Se warmt dat Lief un bringt de Natur to'n Lüchten
Een Struuß vun Farven sett dat Hart in Verzücken.
Heuerst du dat Ruscheln un wo still dat is?
Överall is dat dookig un keen Wind.
De Welt steiht still.
De Gedanken goht trüch no Freuhstück op'n Balkon
un obends mit Rotwien un Lampion.
Du denkst an den längsten Dag un de kotte Nacht —
Wo veel Scheunet hett de Warms uns bröcht.
De Tropenluft hebbt wi längst vergeten,
wi wüllt nu den letzten Sünnenstrohl geneten.
Doch dor is noch Een, de luert op wat,
sitt in de Eck un bekickt sik dat Speelwark.
Hett dat Nett knütt twüschen Blomen un Goornstohl
un denkt bi sik: "Loot di Tiet" — bums, sitt wat binnen — "Siehste wohl!"
Dick un fett hett se sik freeten,
kann den Winter nu geneten.
Ik frei mi op Peperkoken un Marzipan,
op Sneeballschlachten un Sleden fohren.
Un een, twee, dree, hest sehn,
kümmt dat Fröhjohr, un allens is greun.

 

   
    Snee

Een, twee, dree
ganz liesen
över Nacht
Snee
de witte Pracht.
Juchzen un lachen
Kinner danzen.
De rode Näs
löppt.
Pudelmütz danzt op'n Kopp
Kinnerogen
hell as en Stern
kiekt in de Fern.
Dusend Kristalle
fien un zart.
De Busch, de Boom
Zuckerguß.
De Drossel
swatt un dick.
Stille
Mien Hart puckert
Glück

 

   

...vun Walter Rathmann
           
 

De Veeruntwindigste

Endlich sünd wi nu so wiet,
vörbi is de Vörwiehnachstied.
Nee, ik säch di, wär dat doll,
aber hüüt is Wiehnachtsdach,
un de ganze Köök is vull.

Frank speelt Hinkepott mit Hans,
süht ut as son Düvelstanz.
Un ut'n Radio kanns hörn:
Hillige Nacht, Hillige Nacht,
Doch dat stört se nich, de Göörn.
Baby Ruth kreit tämlich dull,
wat wull heet: de Büx is vull.
Ann-Katrin, de lett nich locker,
striet mit Jan üm sien' Hocker.
Mudder röhrt in Suppentopp
und markt den Krach nich mehr.
Se hätt en Wookmän op ehr'n Kopp
un hört den En De Er.
Vadder is all lang nicht hier,
is em wohl veel to luut.
Kann ween, he övt noch an Klavier,
in de Bescherungsstuuv.
Blots Opa föhlt sik gar nich wohl.
de Zeitung kümmt um veer.
So sitt he dor op sinen Stohl
un denkt: ik bruk en Beer.
Du Erna, röppt he, kanns mi hörn?
Sien Dochter is biet Backen.
Dat is to luut hier! Von de Göörn!
He mookt sik op de Hacken
Schiet Wetter is, dat markt he buten.
Dat duert dann noch veer Minuten
bit he dann endlich vör de Döör
von Kuddel Hansens Dörpskroog wär.
Frohet Fest, tönt dat von Tresen,
Kumm rin, Hans-Peter, sett di daal.
Hier steiht dien Beer. So schall dat wesen!
Nu sünd se all süss Mann in't Saal.
Hinnerk Meier hölt een Reed
un sappelt wat von Tradischion,
Claas Füer weet, wat se glicks speelt
un mischt de Korten schon.
Hans-Peter markt, dat so en Beer
veel beter för sien Mogen wär
wenn een-twee Korn doortwischen drunken.
So kann' in Bregen beter funken.
Dat Spiel fangt an, Karl-Heinz hätt Asse,
Claas scheelt neeschierig no de Kasse.
Hans Post treckt seelig an sien Piep,
un so vergeiht de hillige Tiet.
Ich glöv, ji glövt, dat Enn von Leed
is Striet un Tank int Hüüs.
Ne-ne, keen Bang, de Engel weet
wat för een Tag hüüt is.
Hans-Peter lustert no de Klock
un meen: So, meine Herrn,
es is so weit. De erste Rock
is nu nich mehr so fern.
Un rech hett he. De Döör geiht op
un Oma steiht in Ruum,
fein in Kledag, un seggt salopp:
Hans-Peter, büst du duun?
He grien er an, steiht op und geiht
vun Tisch bit Kloo un trüch.
So schier un grad, dorbie noch fleit.
He duun? Wer't seggt, de lüch.
Un Oma winkt to de Herrn noch hen,
de wünscht er'n frohe Tied.
Hans-Peter hakt sik bi er in.
No Kark is dat noch wiet.
Door güng de beiden, Hann in Hann.
Keen Striet, keen Lamenteern.
Mien Jung, seggt Oma, un hölt an,
kunnst di denn amüseern?
Ach ja, seggt he, dat weer mal schön
de olen Früün weddersehn.
Doch immer wedder heff ik luert
un schimpt, dat dat so lange duert
bit du mi afholst von min Beer.
Heff dacht, du leevst mi gar nich mehr!
Johanna freut sick, is doch kloor.
So geiht dat nu all vertig Johr.
As soon Geschenk för em von eer
siin Nahmittag bi Früün un Beer.

Un wie is dat bi ju an Veruntwindigsten?

Wart dat luut un wild un klamm,
dann bruk man nich to roten.
Se weeten ja, dann sitt ehr Mann
bi Kuddel un speelt Korten.

 

Wiehnachtsmanns Söhn

De Wiehnachtsmann kääm dütlich fröher,
he haar so veel to doon.
Nu kloppt he an de Wiehnachtsdöör
un gröhlt: "Mook op, mien Söhn!"

De Döör geiht op, sien Ebenbild
mit witte lange Hoor
steiht nu vör em un grien heel mild:
"Oh, Papa, bis du door?"

Na good, dach he, kümmt mi topass,
un fangt meist an to lachen.
Nu is Schluss mit den Ackerwaars.
Denn gäv he em de Sachen.

"Hier häst du dat, wat ik nich bruuk,
mien leeve goode Söhn.
Hier sünd de Rute und de Sack,
un nu bescher man schön!"

De neege Wiehnachtsmann keek baff
un weer gor nich mehr frech.
Dann ritt he sick den Bort noch af
un leep ganz enfach wech.

Sö wär dat, und dat mokt mie froh,
door hätt sick nichts veränndert an.
Un wenn dat bimmelt oder so,
is dat uns olen Wiehnachtsmann!

 


...vun Ludwig Schmülling
  Sökerie

Jedereen is up'n Patt
Süht dütt.
Süht dat.

Is nix,
Apatt,
Or nich?
Aowatt!

Wat sühs?
Bloß
Witt un swatt.

Verkatt!

So is't
Maol dütt,
Maol dat.

Is äs in Hiärwst
een buntet Blatt.

Flueg weg!

De Sökenduorst verschwunnen,
Häs jüst dien' Liäbenspatt
Nie funnen.

 

   

Dat Huus

Kiek es rinn,
Dann bis in'n Huus.
Et ist wat mär äs Düörn, Fenster, Muern.
Wenn't buten ösig is, dien Kop is kruus,
Kanns üöwer all's in Ruhe kuern.
Wat was, is boll vergiäten.
Wat is, gaiht licht to Hiärten.
Wat kuemp, moß recht beluern.
Een't staiht up't annere,
wenn't wees, kanns nich versuern.

Dat "Is" bruuk't aolle "Was",
un't niee "Kuemp" staiht up de Stiär,
wenn't "Is" nich saihen will, wat was,
nich glaiwen kann an't "Kuemp".
Nu gaoh,
un dann bis buten,
häs't Huus in't Krüüs,
kanns ruhig kieken
un sühs:

Is gued, wat was.
Is gued, wat is.
Wat kuemp, dööt sik no't "Was" un "Is" bemiäten.
Un so is't üöweral to Huus,
in dien't,
in mien't,
in jue's.

 

Märten

De bruunen Blomenstängel häff'k all aff,
Gröön dreef de aollen Blaar längs wäg.
Stolt flütt van use hauge Dak
Een Gaitling, röp un röp
Dat Fröjaohr ut de Nacht.

Wind wait week un sacht.

Sunnenschien so lecht, so klaor
Lockt Mensken, Veeh un't Land,
Driff Strük,den Twieg, den Winterbast;
De Meiskes slaot
Du sühs't, de lütten Knospen wast.

Wind wait week un sacht.

De Wiärmde slik sik Tratt för Tratt
Düör Wiäge, Straoten un de Stadt.
Dat Liäben kuemp —
Noch met Bedacht,
Is dao dann in de naichste Nacht.

Wind wait week un sacht.

 

      Mournentiet

Et is so fröh an'n Dag,
Ick sliek mi rut in't Summerhuus,
Dat Haor, den Kopp, de Welt so kruus,
Jüst is vöbie de swatte Nacht.

De Wäg stigg an,
De Rüe bi mi fin't sine Spuor,
Löpp wiet vörut, kuemp trügg
Un stött mi an'e Hand.
Watt sall et nur?

He mäck mi wach,
Un buorwen op den Knapp
De Blick wätt wiet,
Du kiks un wes't,
De Föt' in't natte Gras,
Wu schön is doch de Mournentiet.

 

   
Sien Brett

So'n Brett, gued Holt
schön dick un glatt;
off Böcken,
Eeken für dat Fatt,
för Stöle, Bänke,
Schapp un Wand,
de Arbeit kuemp
ut Timmerlüdes
Hand.

Nu drai di üm!

Nich selten in de heele Welt
sick een för gued
un biäter hölt.
Staihlt liek
äs ut'n Busk 'nen Stock
hät bloß een Brett
för sien'n Kop.

 

De kaalen Köpp

De kaalen Köpp häbt dicke Schoe an
met witte Bänner.
Dat hett Gewaolt

giegen de annern,

de Swatten,
de Bruunen,
de Giälen,
de Rauden,

giegen de annern;

auk giegen de,
de liäwen mött up de Straot;
giegen de, de verslaopt dat frie Waort.

Dat büört Gewaolt

giegen de annern,

un dann —
auk giegen di.

Häs kienen kaalen Kop
un kiene dicken Scho
met witte Bänner.

Reselveer di, staoh up,
wuß bi Tieten watt ännern!

 

   
     

naoricht — daudkrank

gaohn
gaoh nich
bliew
ick mott
waorüm
wees't wull
ick gaoh
ick gaoh met
nu
bol
naigstens
ick weet't nich
wisse is
ick kueme
wi kuert
auk
aone
wäör

 

   
 

Wiehnachtsbaum

De Dage düster, natt un kolt,
De Hiärfst vörbi, kien Blatt an't Holt.
Wind flügg üöwer Dak in't Huus.

Fuorst maolt Blomen an de Schiew.
To bliewen, daoför —
To kuort de Liäbenstiet.

Noch't Fuer an,
Dat Lecht all ut.

Nacht un Dag
Gliek kuort, gliek lang.

'ne Kärß, een Krans,
Een Beld, een Klang,
För jedereen sall't gellen.

De Wiärmde wiet?
Nich gans!

Du Mensk bruuks't blaus to lenken,
Gedanken, guede Wäör alltiets
Dänn Naigsten to todenken.
Lecht häs dann genoog,
Un auk dän rechten Sinn
Van'n Wiehnachtsbaum.

 

   
    November
De Daud in'e Naoberschopp

De Kaor
De Kaor drägg
De Kaor drägg viel
De Kaor driäg't Liäben
Lang
Kuort
Van söws
Denks di
Hölls di fast
Rüddelt
Rüddelt di
Rüddelt di loß
Schütt't di af
Büs daud
't is still
De Aom staiht
De Tiet höllt an
'nen Augenslag
Un dann —
De naigste Dag
Gaiht
Gaiht auk
Gaiht auk di
Gaiht auk di wägg

 

   
     

Bar Mönsterland

Küern, müern,
Uoben füern.
Bjärßen, iärten,
Verdrott vergiäten.
Binnen singen,
tribbeleern,
schnuwen, schuwen,
gratuleern.
Praolwuorst' Woer kontreer
van buobendal
äs Tott
taxeern.
Schnien, schmien,
plögen, trecken,
Köppe haug
un nich verstiäken.
Arbeid Fier,
Liäbenstieden,
gaohn, liäsen,
Schuld beglieken.
Kieken, quieken,
Schwiene schlachten,
Mönsterlänner Platt
beachten.
Alltieds küern
or auk schriewen.
Düsse Spraok
helpt
Liäben
di to liäbem.

 

   
   

Tied

Tied staiht
krüpp
gaiht
löpp
bjärßt

Tied verlourn
ut de
Tied
gaohn


   
   

Spaigelbeld

anners, äs ick dacht
anners, äs ick draimt
anners, äs ick sin
anners, äs de Bloumen blaiht
un kann't Beld nicht liäsen

   

...vun Jürgen Brake
Verdaone Tied

Däi Raps blaumet.
Ek saih däi giälen Pläcke
int greine Land
dör däi Frontrute van min Wagen,
wenn ek nao'e Arbäit föüher.
— Däi Beton tiëgenüöwer van min Bürofinster
es gries in jede Joahrestied.

 

   
      Kaornblaume

Ek saog däi iärsten rouen Tuppen
sit Joahrn
in't Kaornfeld wiër bleihn.

Däi Mouhn es retour.

Wann wää'ek däi blaoe Blaume
ut Kinnerdage
äinmaol wiërseihn?

 

   
Löüwentahn

Met doude Ougen kiekt
dat olle Wiärk
van beië Siën
in däi schmale Straote.

Kein Laster mäh
met Isen, Koks un Schrott.
Liërge Müüern bruket kein Fauër.

Riëtte im Asphalt.

Wann däi löchend-giälle Sunne
akkraot drop straohlt —
en fienen gräunen Schien.

Ne giälle Blaum' alläin
reckt sik tiëgen
däi groute Süster.

Hunnerte van Fallschiërmjägers
maket sik praot.

 

  Däi Kranen

Ek schriew un schriew…
Äin Toun …
Ek schriew …
Äin Toun, äin Toun …
Ek schriew un schriew…
Äin Toun. Guruh…
Ek schriew …
Guruh, guruh …
Ek schriew nit mäh,
loup ut'm Hus.
Guruh, guruh …
Däi Piel am Hiäwen över mi.
Guruh, guruh.
Kurs Süd-Südost.
Ek kiek un kiek,
büs dat däi Piel verschwunnen es.

As ek nao mine Arbäit gong,
fauhl ek en sachten Schmiärt
in mine Schullerblieër…

 

     

Schummerstunne. Ulenflucht

Schummerstunne,
wann in däi Stuowe
däi Schadden länger wett.
Ulenflucht,
wann däi dolchkrallige Doud
düör däi Locht glitt
un dat lüttke Volk
sik nao ungen duket.
Dat Douësschriggen verwääget,
ouhne dat me't hört.
Blous dat drieste Schuhuh van den Sieger
schallt düör't Finster.

Un däi ollen Geschichten
krupet wiër ut dat Düüster
ächtern Uowen vüör.

 

   
    Däi Fahrplan vam Grouten Wagen

Wann nit däi Fahrplan vam Grouten Wagen
inprogammäiërt wär
im Brägen van jäidem Schmiëllentrecker,
bu fünne häi retour van Afrika?
Op ur-olle luchtege Straoten
flügget häi,
sinen Leitstään im Ouge.
Hört vi wiër sinen Sang,
wiëttet vi:
Noch es et nit ganz geraon,
säi ut däi Angeln te büörn,
däi Groute Uordnungk.

Anm.: Däi "Schmiëllentrecker" es en Vuogel, däi däi Hiälme vam Schmiëllengrass uttrecket, wieldat häi säi för sin Nest bruket. Ouk schlüppet häi gääne düört Grass. Daorümme hett iähm däi Lüü im Middeloller (op Houchdüütsch) diän Namen "grasa-smucka" (däi düört Grass schlüppet) giëwen. Later hett säi dat nit mäh verstaohn un hett diän Vuogel "Grasmücke" näömet. — Däi Schmiëllentrecker es en Zuchvuogel, däi blous et Nachts trecket un siëck nao däi Stääne terächtefinnet.

 

 
Wiëtten un glöüwen

Vi wiëttet wat…
Vi wiëttet, wat
vi seihn hett.
Vi glöüwet nicks!
Vi glöüwet blous, wat
vi seihn hett.
Vi wiëttet, dat
vi glöübet, wat
vi seihn hett.
Vi glöüwet, dat
vi wiëttet, wat
vi seihn hett.
Vi glöüwet, dat
vi wiëttet, wat
us äiner vertellt hiät, dat
häi't seihn hiät.
Vi glöüwet, dat
vi wiëttet, wat
äiner schriëwen hiät, dat
häi't seihn hiät.
Vi glöüwet, dat
vi wiëttet, wat
äiner schriëwen hiät, wat
em äiner vertellt hiät, dat
häi't seihn hiät.

Vi wiëttet
viëll
un glöüwet
noch mäh'
van düëtt un dat.
Män vi wiëttet nicks
van DAT GANZE —

as däi Ampelten,
däi alle Hüppelkes
op däi Stäinkes
un alle Pättkes
üöwwer däi Stäinkes
kennet.
Män:

DAT MOSAIK
hett säi nie nit seihn.

 

Galgenvuëgel

Me wäit nit,
wecke sin Vadder was.
Siene Mouder
was ne Rümdriwersche,
hiät ne bi annere Lüü
afgiäwwen.
Häi hiät siene Trecköllern
däi Haore vam Koppe friätten,
hiät siene Trecksüsters un -bröüers
üm Hus un Huoff bracht
un wuoll ouk üm de Ecke.
(Me hiät se all lange nit mäh seihn,
däi Fink-Blagen…)
Häi es ouk ut däi Schaule rutfluogen.
Wäit nicks, kann nicks,
blous sien äigen Namen
kann häi seggen.
Ümmer wiër…
Däi Kuckuck sall ne huollen!

 


...vun Wolf-Dieter Gerdau
           
     

Düvel Minsch

Wat sünd wi Minschen doch för Lüüd,
wat sünd wi doch för Tüffeln,
wat mokt wi mit uns Ümwelt hüüt?
Wi lot se ganz verkrüppeln!

Wat mokt wi mit uns Modder Eer,
wat mokt wi mit uns Woter,
wat mokt wi mit uns Luft un Meer?
Wat sünd wi för Klaboter!

Wat doot wi an uns Bloom un Bööm,
wat doot wi an uns Tiern?
Wi bringt de ganze Kroom noch üm
un doot uns ni scheniern!

Wi buddelt ut de Eer herut,
All'ns, wenn dat Geld nur bringt,
un föhlt uns dorbi ok noch gut,
ok wenn't tom Himmel stinkt.

Dor is dat Rohöl, swattet Gold.
Mann, dat bringt fix Profit,
dat is för uns as witte Solt
op Fröhstücksei, so'n Schiet.

Ut Dank dorför, dor mokt wi wat?
Verbrennt wi ni de Welt?
Ward unse Luft dorvun ni swatt?
Nützt uns dor noch dat Geld?

Un denn dat Land, dat uns gifft Kost,
wie goht wi dormit üm?
Wi holt dor rut, egol wat't kust,
is dat ni een groot Sünd?

Un mit dat Woter, dat in't Leven
de gröttste Rull doch speelt,
goht wi doch üm, min Gott in Heben,
as wenn uns gornix fehlt.

Doch irgendwann, dor ward wi't marken,
wi hebbt uns schöne Welt,
dor hölpt keen Weenen un keen Quarken,
mit all uns Kraft vergrellt.

   

...vun Jürgen Schimmer
Wiehnachten

Nu is dat bald wedder so wiet,
dann is se dor, de Wiehnachtstied.
Wi packt Geschenke un Pakete tosam,
un jeder een, de krich dann sien Kram.

Un wat anneres ward ok nich vergeten:
Wiehnachten giff dat wat Godes to eeten,
mol wat, wat dat nich jeden Dag giff,
dat is för dat Fest de richtige Schliff.

Lat uns mol nadenken, mutt dat so bliven?
Sulln uns mal wat achter de Ohrn schrieven!
Weniger freten, beten weniger schenken
Un de Gedanken mol op annere lenken.

Nämli op de, de dat nich hebbt so as wi,
un se to bedenken, wat is denn darbi?
Wi hebbt dat, brukt nix to vermissen.
Good is dat ok för unser aller Gewissen.

Wiehnachten, "Fest vun de Leev" ward't ja nannt,
Bröder und Schwestern, minanner verwandt,
stoat wi all mol tosam, sünd uns mol eenig,
profeteern ok annere, uns kost dat so wenig.

 


...vun Gerhard Butke
Dezember

Düstere Dage
vull Frost un Snee
Fruren ok de Seel
Kien Freden is
unner de Menschen

Men midden drien
dat Kind in 'n Stall

Un op Moal
bint de Dage lecht
De Seel daut op
De Welt glöaff wier
an Freden

Un doch —
de Boam
füür dat Krüüz
wasst all

 

Füür us

At he vandage
op de Eer
kömm

Of he sik
noch moal
an't Krüüs
sloan lööt

Füür us?

 

In 'n Maij

Dat Holt in 't Sunnenlecht
de Specht kloppt
Vöggelkes singt
Bussarde kreist in de Luft
de Kuckuck ropp
Blomen bleuht an 'n Stroatenrand

In 'n Grawen
dree blaue Büüls
vull met Prütt

 

Tellt vandage

Deep in Gedachten
plück ik
de Bleussel
van 'ne Margerite
ut mekaar

Se heff mi leev
se heff mi nich leev
se heff mi leev
se heff mi nich leev .....

Se heff mi leev

Tellde domoals
tellt vandage

"Mekaar" is 'n Woort, wat et bloot bi us in de Groafschupp Bentheim giff. Hett soa vull wu "einander" ("Met elkaar" = mit einander; tosamentrocken to "mekaar").
an mekaar = aneinander
ut mekaar = auseinander
döör mekaar = durcheinander
met mekaar = miteinander
bi mekaar = beieinander (zusammen)
op mekaar = aufeinander
usw.

 

Dörnbusch

Dörnbusch
bin ik
minn unner
Struukwerk un Böame

Scharp miene Stikkel

Böt dat Füür
in mi
men loat mi nich
verbrannen

 
Boamgedicht

Bin noojt
'n Appelboam wesst
woor du van etten kunns

'ne Eek nich
woor du di
an stütten kunns

'ne Berke villicht
woor du af un to
Schaa unner funnen hess

 

Heimat

Wat dat is?

In de Köcken sitten
Eerpel schellen

un tokieken
wu Du
an de Kockmaschine stehs

un Di
'ne Hoorkrülle
ut Dien Gesicht
puussen döss

 

      Wu Scheherezade

Wu Scheherezade
hebb ik di
Geschichten vertellt

Nu schällt mi
de Wörde

Kann se
in dien Swiegen
nich finnen

 

   

...vun Willi Höfig
      Wind inne Twiegen

De kümmt ut verleden Johren de Wind
Dat bruust in de Bööm de em antert
He sülben is still

Keen Schrieken keen Stöhn' un keen Anken
Ick heff daar op luurt
He schall woll swiegen

Un de schrieken deen
In de Tackeln
Wo sün se nu hen

 

   
Schudderweer

Dat druselt wat liesen
Löppt mi den Nack lang
Ick schuuv dör'n Matsch

Bruun un doot liggt dat Loof
Miteens kümmt de Sünn dör
'n Placken Licht op'n Patt
An'n Gravenrand över de Spieren
Dat lücht
Un is all wedder vörbi

 

      Middag

Eerst roort dat över de Fenn'
Denn kümmt se de Straat lang
Op ehr swore Maschin'
Acht negen tein achter'n anner

Se hefft keen Gesicht
Tüch un Helm allens swatt
To Merrn dör dat Dörp
Un dwars un dweer över de Koppeln

Noch kümmt se bi Dag
Un sün ok all wedder vörbi.

 

   
  De sößte Dag

Ünnert Gras
Treckt de Mullwarp sin fuchtige Gäng'
Swatt un demödig sitt de Sniggen an'n Weg
Ut'n Sloot krabbelt de Pogg'
Un glupscht mi in't Oog

Warrt woll Regen gäven
De Gnitten speelt reinweg verrückt
Un daar haut all de tweete Swulk
vör't Glas van de Tennsdöör

Ik mook dat Finster to
As dat anfangt to nisseln
Un seeg mi daarbi in de Schief:
To groot un tapsig, Gäng' in de Eer to buddeln
To stolt un hochnäsig, an'n Wegrand to sitten
Un to dösig, de Pogg' to verstohn.

 

      Schoolutflog


Söben swattbunte Köh
Löppt över de Straaten
Een achter de anner
Dat Wedder is moi un
Se loot sik ok Tiet

Dat Gatt weer jüst apen
Nu gaht se spazeeren
Un nödelt so sachten
Een vörn, söß do achter
Un bremst den Verkehr

Inne Namiddagssünn
Kummt se bi mi an't Finster
Kiekt mi up de Böker
Un freet min Geranien
Un ik grien torüch

Un as denn de Nawer
Fragt of wi wat sehn hefft
Wiet af an de Kimming
Söben lüerlütte Punkten
Do staht se an'n Diek

 

   
    Ümtrekken

Inrichten
in dat wat noch blifft
Den heelen Dag Licht in'ne Köök
dat Finster to'n Hoff
Petunien up'n Balkon

Veel is van de Böker nich bleven
nich up'n Brett nich in'n Kopp

Inrichten
up dat wat noch blifft
Disch un Schapp
Dor steiht noch'n Stohl vör de Glotzkist

Good Nacht denn

 

   
  Ünnerwegens, dit un dat

Maleens weer he jung
Is de Straaten to End gahn un is nu alleen
Bruukt keen Geld mehr vergitt wat he lehrt hett
Is allens betohlt

Kiekt na't Weer dat drippelt un druselt as meist
Lüstert in'n Wind
De in de Autos daar buten
De is nich naar Snacken to Moot
Maleens weer dat licht

Hett dat good meent
Un is in de Schörn pett
Jümmer no baben
Un leeg denn in'n Soot
Lööp gegen 'n Wind an
Un keek na de Wulken
Stappt as'n Krüsel
Achter sik her

Daar flögen twee Swaans
Vördwars över de Wisch
Un schriek to Heven as een sprungen Klock
He holl den Aten an
Denn weern se all vörbi

Harrste meist griepen kunnt

 

   
      Speelwark

Witt un Swatt
Mewen un Kreihn
De Witten fleegt up
De Swatten gaht daal
De Swatten fleegt up
De Witten gaht daal
As wi dat speelt hefft as Kinner.

Mewen up een Flach
Kreihn up dat anner
De Swatten fleegt up
De Witten gaht daal
De Witten fleegt up
De Swatten gaht daal
Un beid kümmt sik nich inne Mööt.

Swatte Daag un witte Nachten
Swatte Nachten witte Daag
De Witten fleegt up
De Swatten gaht daal
De Swatten fleegt up
De Witten gaht daal
As dat mit de Johren so löppt

Dat Speel geiht to Enn
Swatt un Witt eenmaal kümmt dat dör'nanner
Denn fleegt se tosamen
Du sühst dat nich mehr

 

   
  Speegelschrift

Du kiekst in'n Speegel
Den lütten Jung jüst even
Den hest noch kennt.
Wokeen kiekt di nu an?

Elkeen Morrn
Süst 'n beten anners ut
Du hest den Psalm nich vergeten:
Vergeiht as dat Kruut.

Se maakt dat liesen un sacht
Gode un leege Johr
Se kümmt un geiht
Wi weet dat Enn nich vun af

Ok de Speegel weet nix
De bringt blots de Böversiet vör.
De di leev hebbt seht di as du büst
Denn bruukst nich to luurn vör dat Glas
Un de ut'n Speegel de Lütt
De blinkert di to.

 

   
He ward di woll finnen

De Schattengrenz' treckt över Land
Kiek di dat an
Bruukst 'n beten Gedüür to

An de Wicheln stunn jüst noch de Sünn
Nu kümmt dat bleek över de Koppeln
Daar is keen Toon

Koolt puust di dat in't Nack
Du kiekst di üm
Un slöggst den Kragen op

As wenn door wat schreen de
Hebb ik mi dat inbillt
Much wesen
Is ok glieks wedder still

 

    Is anners komen

De mi nu wegstött de Hand
Dat is de Hand de mi eit hett
Desülvige Hand
Holl ehr fast

De mi nich kennt wenn ik anropen do
Dat is de Stimm de mi seggt hett
Ick hev di leev
Lüster ehr to

Elkeen Hand is dien Hand
Elkeen Stimm is dien Stimm
De mi ankiekt, elkeen
Hett diene Oogen

Ik pack de Welt mit diene Hannen an
Ik kann di nu mit diene Oogen sehn
Ik hör di nu, du seggst: Ik kenn di nich

Wokeen helpt mi do rut
Anners as du

 

   
  Goot toreden helpt

Welk seggt: hett allens sien' Tiet.
Dat heet: Geiht allens vörbi.
Dat heet ok: Do gifft dat 'ne Tiet vör.
Elkeen hett sien' Stünn.
Mußt di'n beten gedüren
Dat kümmt von alleen
Keen Steen blifft up'n annern Steen.

Bruukst mi nich to vertelln
Ik heff dat all markt

Welk seggt: dat blifft as dat is.
Dat heet: Du kannst schuften un schesen
Du ännerst do nix an.
Dat heet ok: Nu wes man tofreden
Dat is faken dröög du wörgst an de Kniften
Wat Sötet kümmt do nich na
Dat is nu dat Leven.

Bruukst mi nich to vertelln
Ik heff dat all markt

Denn lot di dat doch nich mehr upbinnen
Du kannst di ok sülben up'n Patt moken
Wenn di de Welt nich gefallt denn mußt du se ännern
Du schast dat tominnst mol versöken

Bruukst mi nich to vertelln
Dat du 'n Klookschieter büst
Dat heff ik all markt

 

   
De Geschicht van de Müllersdochter

De Keerl keek ehr an, mööd un trurig un oold as Steen an de Seekant.
"Du hest verspeelt. Ik heet nich Rumpelstilzchen."
"Dat kann doch nich angohn. Ik heff de Geschicht sülben hört."
"Ik kenn de Geschicht. Blot de Naam de stimmt do nich in.
Trillevip hest seggen schult,
Tom Tit Tot,
Titeliture.
Daradirumtarides."
"De höört do nich to," sä de Deern. He smustert wat licht.
"Is all'n beten her. Du weeßt dat woll beter as ik."

De Keerl keek ehr an.
"Du kannst min Lütte nich kregen!"
"Wi sün hier in de Geschicht, min Deern. Dat is nu min Kind."
"Ik geev dat nich her. Goldvagel hett he ehr nöömt,
Goldmäken,
Min lütten Goldschatz,
Goldengel,
Min Gold."
De Lütt' weer nu upwacht, snückert un quarr vör sik hen.

De Keerl keek ehr an.
Is do denn Leevde bi west?
"Gold för Leevde. Ik warr di nix nehmen, min Deern.
Beholl ehr man. Leevde för Gold. Wat froogt wi no de Geschicht."
Un se wuß nich: Wat harr se em seggt.
De Lütte blarr los
Un do weer nix as Stroh denn, dat Huus un de Luft weer vull Stroh
Ne Masse Lüüd un Möhlenflögel de suust,
Man de Lütte, de Lütte weer bi ehr in'n Arm,
Se harr ehr säker un dacht:

Wat sün dat för Oogen.

 

  In de Afnahm

Reden
As de Öllern
As du dat lehrt hest
Wöör de din Söhn nich versteiht

In't Hart slaan
Dör'n Kopp gahn
Steihst nu allennig mit daar

Streek övern Kopp keen du leef hest
Se tünt di an as de Glotzkist
Dat Muul vull Sand

 

    Planten un Blomen

Dat geiht mi in' n Kopp rüm: beholln un vergeten
De een' liggt ünner de Eer
De anner wull jümmer mol schrieven
Güstern un hüüt un tokamen Week.
Un all de Geschichten hier in de Böker
Ole Lüüd weer dat de se vertellt hebbt
Tolest bloots noch för de Kinner
Denn sün se alleen mit bleven

Een kiekt di elkeen Avend ut de Glotz' an
Du kannst dar heel geruhig bi blieven
De anner harr meist keen Gesicht
Un up eenmaal fallt di dat in: he fehlt mi.
De Patt den du hunnertmol gahn büst
Do kümmt een Dag do finnst em nich wedder
Büsch un Bööm sün woll wat wussen
Edder twei un tonicht mookt un fällt

Is dat nu dat Grau van de Wulken of dat van de See
Wo höört de een up wo fangt de anner denn an
Tweemol Wohrheet dat kunn ok ne Löög warrn
Wenn warm un kolt ut eenen Aten drifft
De een plant' Astern un de anner Margritten
Leefde un Haten un beid vergeten amenn
Bi lütten verlöfft sik dat eene so as dat anner
Een smale Spoor dör Gras dat nüms mehr snitt
Männicheen is doot de mi neeg is
Männicheen de leevt un is doot

 

      Schummertiet

He nickkoppt 'n beten
Hollt de Hann' inne Tasch
Ooldmödig Deert hett sin Leven lang Böker bekeken
Veel lehrt hett he nich bi dat Tüüch

Slurt den Patt daal snackt mit sik sülben
Pliert in'n Heven töwt up de Sünn
Sitt anne Muur un kiekt na de Kinner
Kiekt na de Swulken un wiest se de Tähn

Vertellt Geschichten de he sik man inbildt
Wat hett he drömt wat hett he beleeft
Hört he dat blots edder hett een wat tuschelt
Buten un binnen vertörnt

Denn is dat beter he swiggt. He seggt nich mehr veel
Kiekt dör di dör as wenn he di utlehrt hett binnen
Nahstens geihst em beter ut'n Weg
Amenn kümmt em een in de Mööt de all ünner de Eer liggt

He nickkoppt 'n beten
Daar weer doch noch wat

 

    Wat so passeert

Wenn ik di ankieken do
Seh ik meist annere Oogen
Kan'k di doch nich seggen

Wiet weg achter di
De mi utbrennt hett
Nix blewen as Asche un Gruus

Wenn du snackst
Is do'n anner Stimm
All to lang heff ik ehr tohöört

Nüms is seker dovör
Nich een nich anner
Dat kümmt as'n Slag

Een Morrn wenn du upwakst
Hest du utspeelt
Denn isset to laat.

 

   
      In'n Barg

Mit'n Woordenbook fung dat eens an as ick lütt weer
Wokeen hett dat schreven
Hett he dat allens in'n Kopp hatt
Wo keem dat denn her
Ick wull doch verstahn wat de See in den Sand schrifft
Un de Wind an den Heven
Krööp in dat Book rin un funn nich t'rüch
Dacht ick kunn flegen

Dat duur man nich lang denn hagelt dat Böker
De Bläär packt mi in und de Wöör deckt mi to
Mannigmaal is dat to'n Grienen wat daar op'n Rüch steiht
"A bis Biermörder"
Man du stiggst as in'n Barg daal
In de Pütt wo de Wöör liggt
Hest bannig Hartkloppen bi
Ick will doch verstahn wat de See in den Sand schrifft
An den Heven de Wind

Bi liesen wart dat nu schummerig op dat Papier
Flegen hebb ick nich lehrt
Daar kümmt noch een Dag denn war ik dat allens begriepen
Kümmt all'ns inne Reeg
Böker ward langsam oold, düsse steiht jümmer noch daar
"Luzzara bis Nexus — Tasman bis Zz"
Zz
Dat End van de Wöör.

 

   
    Wulken

Witte Wulken
Middenmank de Sünn
Grönet Gras
Een lichtbeten Wind
Mok de Oogen to
Denk an to Huus
As ik noch lütt weer

De Wulken sün gries worrn un swatt
Un bleek is de Sünn
Loof un Gras verkrümpelt un tweipett un bruun
Mit de Johrn
Bitt mi de Wind in de Oogen
Wenn ik se opmaak
Dat ik di ankieken kann
Wedder to Huus
As wenn ik noch lütt weer

 

   
  De Schaapswallfohrt

Dat weer ins in'n Harvst
De Göös de flögen na Süden
Dusend un dusend dwars övern Heven
Un du kiekst na baben un denkst: Kunn ik mit.
Daar füng dat denn an
Dat de Diekschaap sik sammelt
An't Gatt stunn un blarrt
Den heelen nattkolen un nev'ligen Dag

Se keem' nich to Roh un
Reckt de Häls in de Höögde
Daar hulp denn keen Hund nich
Se stunn stuur an'n Tuun
In de Kög' an de Westküst
Man ok up de Inseln
Up Eiderstedt un in Dithmarschen
Wo immer dat Schaap geev

Den darten Dag bröök se denn ut.
De Landschaap, Walliser un Pommersche Landschaap,
De Struufwullen Pommerschen Schaap,
De Walliser Swattneesenschaap
Witte Heidschnuck mit Höörn
Witte Heidschnuck ahn Höörn
De Waldschaap, de Karakulschaap,
Mit den Kopp dör den Tuun
Un över de Tackeln
Na Süden na Süden na Süd.

Över Eider un Elbe un över den Main
As Hannibal över de Päss
Sant Bernhard of Col Mont Cenis
Nu keem ok de Steenschaap lopen
Ut Krain Montafon un Tirol
De Bargschaap de swaatten un witten daarto
Jakobschaap Rhoenschaap Ouessantschaap
Över Stock över Steen de Autobahn' längs
An'n Heven de Göös un hier nedden de Schaap
Na Süden na Süden na Süd.

Nu weern se al in de Toscana
Un nu al bi Rom in 'e Neeg
Se freet nich se slappt en Muul Water
Dör dröge Stepp stinken Sümp dör de Wööst
De Romanovschaap, de Walachenschaap
Scottish Blackface un Ungarisch Zackelschaap
Skudde un Rouge de Rossilion
Na Süden na Süden na Süd.

An de Küst van Kalabrien steiht se
Kiekt övert Water un blarrt
Bi Dover baben op't Witte Kliff
Blifft se stahn un blökt in'n Kanaal
In Marseille störmt se de Fähren
Se stoppt den Verkehr up'n Balkan un liggt
Up'n Strand van'n Peloponnes
So wiet sünd se komen
De Tog is to End
An't Middelländische Meer.

Un wenn du worüm? fraagst
Dat gifft keene Antwoort
De Wetenschap fallt daar nix bi
Dat kunn woll de Göös sien
De Harvst un de Küll harrn
Ehr Deel noch daarbi dahn
Nu tööv, se kümmt wiß wedder trüch.