Danke, Gott,...

...dat du för din Dochter Margot Käßmann oppasst hest,
ehrdat wat Leges passeert is.
Du reckst din Hand ut un seggst Stopp!,
wenn Minschen dat nich doot.
Wenn wi keen Frünnen hebbt, de us vun Unverstand afbringt,
so hebbt wi doch noch di.
Du seggst Stopp!, ehrdat wi en Minschen doodfohrt.
Du seggst Stopp!, ehrdat wi in Alkohol de Kraft söcht, de doch bloots du hest.
Un mit de Hand, mit de du us stoppst,
treckst du us nehger an di ran.
De di leev hebbt,
warrt di alltied nehger kamen.
Dat is dat Wichtigst in't Leven,
wichtiger as Karriere un, ja,
wichtiger ok as Sundheit:
Näher, mein Gott, zu dir!
Den Weg, de us nehger na di föhrt,
kennst du alleen.
Du weetst, wannehr in uns Leven
en "Man to!" nödig is un
wannehr en "Hollstopp!" Noot deit.
Giff uns Vernimm, din Roop to hören,
so as Margot Käßmann em vernahmen
un ahn Tögern op di höört hett.
Laat us gahn mit ehr,
mit Süsters un Bröders
op din Weg.

Amen.

De unsichtbore Autobahnkapell

Autobahnkapelln un -karken gifft dat hier un dor an Rastplätz. Se sünd Inseln in't Rusen un Rasen vun'n Verkehr, se sünd en Hollstopp, en Hollfast ok, en Steed vun Roh un Inneholln — un drückt so villicht Gotts Wesen ut, as Gegensatz to dat Wesen vun de Autobahn. De Autobahn drückt all minschliche Vergeevlichkeit un Vergänglichkeit ut, dat Nich-blieben-Könen un Nich-anholln-Wülln. De Autobahn un de Kapell — twee grote Metaphern, de gegenanner staht.

Man in letzte Tied heff ik twee Autobahnkapelln sehn, de anners sünd. Anners weern. Denn nu sünd se smolten.

Düsse twee Autobahnkapelln weern vun Snee. Se stünnen an de A1, Richt Hamborg, op'n Acker rechterhand, merrn an'e Streck, eerst een, na poor Kilometer noch een. Nich ganz mannshooch un foormt as en gotischen Spitzbagen, as en runde Iglu, avers höger as breed un baven spitz tolopen. Een harr bloots en Reeg Finster heel bavenrüm, de anner weer apen na de Autobahn, un binn brenn rood en Ewige Lampe. Se keken mi an, as sään se "Schaamst di nich?"

Doch, ik schaam mi. Ik schaam mi, dat ik narrms anhollen kunn, tominnst en Foto to maken. Anholln, Inneholln is Levensgefohr op de Autobahn. So hölln düsse twee Snee-Kapelln de Autobahn ehr egen Wesen vör: Vörövergahn — un amenn Vergahn. Denn se smölten ahn Upholln. Gistern weer Stau — wi Minschen maakt eerst Hollstopp, wenn wat Schreckliches passeert —, Stillstand weer, un nu harrst en Foto maken kunnt. De Kapelln weern al smolten.

Jichenswo deit dat mi weh. Villicht sünd uns Stratenränder vull vun unsichtbore smolten Kapelln, de seggt: "Du harrst anholln, inneholln kunnt!"

Hoopnungsstrouhlen

Een Füürwaark vull Lücht un Krafft breckt dör dat Himmelszelt,
un wunnersoume Biller moult de Mouker van diers Welt.
För di un mi moult he dit Bild, eenmoulig, wunnerbour;
wat he uns dormit seggen will, segg, is di dat ok klour?

Wenn dunkel Wulken um uns bünt un wi de Wech nich sehn,
will Jesus as dat Lücht van d' Welt gemeensoum mit uns gohn.
Enn Füürwaark vull Lücht un Krafft breckt dör dat Himmelszelt,
un wunnersoume Biller moult de Mouker van diers Welt.

Jesus seggt sien Maten:

Reichenauer Schaul

"Hört mal to!
Wi gaht nu na Jerusalem rup,
un allns schall nu indrapen,
wat dörch de Profeten öwer den Minschensöhn schrewen is.
Denn se ward em an de Heiden utlewern
un sick öwer em lusti maken
un em prügeln un em int Gesicht spütten.
Se ward em mit de Pietsch slan un ümbring'n,
un denn ward he an'n drüdden Dag
wedder upstahn vun de Doden."
Awer dorvun verstünn'n se ock keen Deut.
Wat he dor seggt harr,
dat wull nich in ehrn Kopp rin.

Se kreegn dat dörchut nich klook.

Evangelium an'n Sünndag vör't Fasten
Lukas 18,31-33
Översett vun Johannes Jessen

De Moulermeister

Ik keek ut mien Fenster un doch, ik drööm.
Renoweert is de Natur. Över Nacht!

De Himmel so blau ohn Wuulk.
Allens lett so freevull, so schkoon.
De Wald, de annerlessens noch so düster
un koahl leet, is nu lecht.
Zuckerwattebomen kört achter mien Huus.
Wat 'n Pracht. Kann mi nich sattsehn.

Uns Heergott weer an d't Wittjen.

Dat Gebeed

Dat Gebeed in 'n stille Koumer
is de Seelen-Heilwarkstee.
Hier kann s' to Ruuh komen,
bi Gott ankomen.
De Heilige Geist upnehmen.
Sük freijen up de neje Daag.
Un neeischirieg dorup wesen
wat he brengen mag.

Bild: Rudi Witzke. Klick op to'n Vergröttern!